Desde as campañas dos «trens porrón» das que se facía eco La Voz a principios do século XX á do «Papá, ven en tren» os sesenta e setenta, ou aos prometedores slogans cos que se impulsou a alta velocidade, o transporte ferroviario en España buscou novas formas de convencer os viaxeiros. Agora ten ante si outro reto
A setenta anos da súa morte, que se cumpren este venres, o Baroja máis librepensador («Son un home á marxe», se autodefinía en ocasións) e escéptico que retratan algunhas das súas biografías asómase desde a nosa hemeroteca a unha realidade actual fragmentada en trincheiras: «Ao mundo débelle faltar unha vitamina moi importante e por iso non marcha», dicía en 1949 en La Voz, convencido de que non había dogma do que fiarse
«O público arremuiñouse ao redor do vehículo e quixo linchar ao chofer». Alborotos como este que relataba La Voz en 1908, tras o atropelo dunha nena, eran frecuentes nunha Galicia onde o automóbil era visto aínda como unha excentricidade, e o regulamento de circulación obrigaba a deter o coche ante a presenza de animais. Todo un salto no tempo ata as últimas normativas da DXT que inclúen o bo uso dos xa non tan exóticos patinetes
«Non paguemos os alugueiros!», clamaban os sindicatos de inquilinos. «Pobres caseiros, de que foron acusados?», preguntábase atónito un articulista en La Voz. «Hai bufardas que non son cuarto humano», apuntaba outro. Comezaba 1919 e España asistía a un estalido social (o Trienio Bolxevique) produto da carestía e as desigualdades. Xa entón o problema da vivenda empezaba a reclamar unha resposta do Estado
Unha familia de 14 persoas ao bordo do desafiuzamento, un discapacitado que pedía unhas botas ortopédicas para empregarse como vixiante, un mozo que quería meterse a monxa e tiña que pagar os hábitos... Así eran os berros de auxilio que Cáritas lanzaba hai medio século en La Voz, xa antes do SOS pola vivenda que estes días escoitamos e que propiciou o adianto electoral.
Primeiro sinalouse ás novelas baratas, logo ao cine, o rock, a tele, os videoxogos ou o móbil, e agora as redes sociais e a IA. Os hábitos e entretementos dos mozos sempre ocuparon un lugar central no debate sobre o seu rendemento. Desde que España participou en PISA por primeira vez, no 2000, os seus oscilantes resultados alimentaron unha discusión moito máis antiga. A hemeroteca de La Voz permite seguir o seu rastro durante máis dun século
Un membro da xerarquía eclesiástica «sen prexuízos desdichados»,
en defensa dunha muller que viviu un tempo que La Voz retrataba «dominado por espíritos estreitos». En 1912, o xornal fixo unha decidida campaña para que Emilia Pardo Bazán fose admitida na Academia Española da Lingua. Entre quen con máis paixón defendérona estivo o bispo de Jaca, outra «rara avis» da época.
Un cartógrafo galego en busca dunha esquecida pesqueira española na costa africana, un reo lucense confinado no penal de Ceuta e un pulso constante entre España e Marrocos, vinte anos despois da só aparente paz de Wad Nivel: se fiamos fino, podemos tecer este retal da historia que nos ofrece a hemeroteca de La Voz.
A moderna expresión «facer un simpa», que con tanta frecuencia aparece ultimamente nas nosas páxinas, herda o espírito picaresco que envolvía moitas noticias de sucesos do xornal nos seus anos aínda decimonónicos. Titulares con referencias a «comer de gorra», «ser un fresco» ou «dar o sablazo» remitían a historias non poucas veces rocambolescas en tempos nos que La Voz tiña unha sección chamada «Vivimos de milagre». Vexamos por que.
Milleiros de persoas están a visitar no Museo de Pontevedra o cadro de Castelao «A derradeira leición do mestre», que evoca o fusilamento de Alexandre Bóveda e a represión franquista na Guerra Civil. Un tempo de silencios impostos que falan a berros desde as páxinas da nosa hemeroteca.
Vargas Llosa era xa un novelista consagrado, un dos grandes nomes do bum da literatura latinoamericana dos sesenta e setenta. E naquel 1982, Maradona empezaba a escribir os primeiros capítulos da súa lenda. O autor de «A cidade e os cans» soubo velo e deixouno por escrito nun dos artigos que publicou en La Voz durante o Mundial de España.
Mentres os coches chineses de SAIC pon rumbo o Ferrol, á conquista do mercado europeo, a nosa hemeroteca lévanos polo outro carril na viaxe apaixonante dun galego que soñaba ao grande. O que fai máis de medio século, nos duros tempos do «Vente a Alemaña, Pepe», emprendeu Eduardo Barreiros desde a súa aldea ourensá cunha equipaxe lixeira, pero ambicioso.
O 4 de agosto de 1962 aparecía morta no seu apartamento de California. Nacía un mito, e La Voz xa o avisaba no seu obituario. Antes, durante apenas unha década, as nosas páxinas ilumináranse co brillo da estrela nunha época na que España pintaba gris escuro. Esta semana, Marilyn cumpriría 100 anos
Nos cen anos que pasaron desde que as emprendedoras «Celia Rodríguez e irmá» anunciaban o seu negocio de corte e confección, e a axencia What The Fav (xogo de palabras en inglés coa expresión «que demos!») a cargo das fillas do expresidente Zapatero caben moitas cousas: cambios económicos, revolucións tecnolóxicas e sociais. Antigos e novos valores.
Unha modelo alcumada «carita de anxo», o arquitecto da alta sociedade que proxectara o Madison Square Garden e o mozo crápula herdeiro dunha gran fortuna. Un triángulo amoroso nesa chamada idade de ouro estadounidense que deixaba as súas cinzas na fogueira das vaidades. Un xuízo convertido en espectáculo que anticipou o nacemento do moderno xénero do «crime celebrity».
Un proxecto para converter un estadio no mellor do mundo, os pobres resultados deportivos e a personalidade omnímoda do presidente dun club de fútbol caben nesta historia que garda a nosa hemeroteca. Tampouco faltan puñadas nin fichaxes rocambolescas. É a do Real Madrid de Santiago Bernabéu... en 1951. Sen roldas de prensa televisadas como as de Florentino
«Os galaico-americanos retirados». Así se refería La Voz en 1913 a quen volvía á terra tras buscar a fortuna alén do Atlántico. A súa presenza non sempre era ben recibida. Algúns cuestionaban a súa integración e a súa achega ao progreso de Galicia. Fai máis dun século, o xornal abría por primeira vez un intenso debate sobre inmigración e economía, nunha realidade moi afastada da que rodea o que agora se libra
Curtido como médico durante décadas na Galicia rural e urbana, o escritor e articulista de La Voz Álvaro Paradela reflexionaba nos sesenta sobre a loita entre a retranca e a anti-retranca que na súa consulta libraba con quen viña a pedir a baixa laboral. Uns con máis motivos que outros.
«China Popular vende a España manufacturas de cestería, seda crúa, pelo humano e xoias, e nós, hidrocarburos, maquinaria téxtil e roupa». En 1971, La Voz anunciaba un acordo de comercio entre Pequín e Madrid. Aínda que modestamente, España abría así outra porta á economía global e, sobre todo, recolocaba a súa posición no taboleiro xeopolítico do momento. «Pero estes non eran a China vermella?», preguntábanse voces airadas.