O reloxo vira cara ao día tras décadas de trasnoitar ata o amencer. A fórmula pasa por espremer as tardes para saír de festa e non sacrificar as mañás, unha tendencia que triunfa na hostalería galega
18 abr 2025 . Actualizado á 05:00 h.Había un nicho de mercado no sector da hostalería e o lecer que ata fai ben pouco se pasou por alto ou incluso desprezado. A noite era a raíña indiscutible da movida. Ata que chegou a pandemia e o persoal descubriu as potencialidades e vantaxes de trasladar o lecer á tarde. Aos poucos, os hostaleiros fóronse facendo cargo da existencia desa demanda e naceron os tardeos, que hoxe son absoluta tendencia. Nun primeiro momento estiveron principalmente orientados cara ao público de mediana idade, con responsabilidades familiares ou afeccións que practicar ao día seguinte pola mañá. Hoxe, aínda que ese perfil segue sendo o maioritario, tamén os máis mozos sumáronse á moda.
Corrobórao Alexandre Portela, responsable da programación da sala Zennet de Pontevedra. «Recibimos a todo tipo de público e de todas as idades. En boa medida, porque cada semana programamos catro tardeos diferentes», comenta.
No seu medio ano de vida, a Zennet converteuse en lugar de referencia indiscutible do lecer pontevedrés. E a iso non resultaron alleos os tardeos. Unha aposta que os seus propietarios, Carlos Fontán e Javier Mori, tiveron clara desde o primeiro día e que se demostrou gañadora.
A sala Zennet programa catro tardeos temáticos de xoves a domingo. O do xoves, bautizado como Tarde de Verbena, comeza ás 17 horas e está orientado cara a un público de maior idade. Predomina a música bailable con ritmos latinos (cumbias, bachatas, merengues...). Non en balde, na cabina está Álex Pita, o disyóquey da mítica discoteca A Lúa.
O tardeo dos venres é Sip & Chill. «Son sesións en modo terraza ibicenca», explica Alexandre Portela. «Con música na onda deep house e ideais para gozar dos nosos cócteles e da nosa terraza».
E é que a terraza é outra das grandes bazas do tardeo da Zennet. O local, que outrora foi club náutico, sitúase sobre o río Lérez, polo que as súas vistas e os seus atardecers/atardeceres son impoñentes. Unhas vistas que tamén se poden gozar desde o interior da sala grazas ás súas xenerosas ventás.
Pero sigamos coa programación de tardeos. O do sábado, a partir das 18 horas, é o Tardeo Club que, como o seu propio nome indica, está orientado cara á música de baile. Un percorrido sonoro desde os 80 ata a actualidade, case sempre con algún DJ invitado.
O tardeo dos domingos ten como proposta central un concerto, ben sexa dun grupo de versións ou dalgunha banda emerxente. Tras el, os DJs residentes da sala encárganse de manter a intensidade no ambiente ata ben entrada a noite.
NO PASEO DE ARES
No corazón do paseo marítimo de Ares , a dous pasos da praia, The Estuary Bar ofrece diferentes opcións para os seareiros do tardeo. Desde a máis tranquila e sosegada a base de batidos, smoothies, tés xeados e frapés que dominan os días laborables ata os cócteles e combinados que se impoñen as fins de semana. «Temos clientela de todas as idades, aínda que predominan os mozos adultos, de entre 25 e 40 anos», explica o responsable do bar, Jesús Flores, un profesional gaditano con moitos anos de experiencia hostaleira ás súas costas. «En Cádiz traballei en hoteis e restaurantes, pero a miña muller é de aquí e fai uns catro anos decidimos cambiar de aires e establecernos no pobo», explica ao preguntarlle pola razón da súa mudanza ao norte.
Onda a súa socia, María Jesús do Souto, oriúnda do Barco de Valdeorras e aresá de adopción como el, Jesús decidiu emprender na terra que o acolleu e dar nova vida ao local que outrora albergaba o Bar Verde Mar da vila marinesa, en primeira liña do paseo marítimo. Daquilo hai xa dous anos e a aposta saíulles mellor que ben porque The Estuary sempre está ata os topes. Cunha estética acolledora e cálida, no interior dispón dun espazo de 180 metros cadrados para gozar do tardeo nas frías tardes de inverno, pero tamén dunha ampla terraza ao aire libre para empaparse dos raios do sol e a fresca brisa mariña cando chega o bo tempo. «O éxito do noso bar débese á súa excelente localización en pleno paseo marítimo, á nosa ampla oferta de bebidas e ao bo facer e amabilidade do noso persoal, que é de dez», comenta botando a flores ao persoal. Eles ocúpanse de levar ata as mesas ningúns dos elixires que deron fama ao local, como os cócteles, entre os cales non faltan os máis coñecidos —caipiriñas, mojitos e margaridas— e tamén outros máis exóticos, como o «frozen cosmo», un Cosmopolitan granizado. En The Estuary triunfan tamén as cervexas de importación —con máis dunha decena de referencias, sobre todo alemás, belgas e escocesas—, ademais dos viños e os vermús con selo sureño e norteño, como o Lustau de Xerez ou ningúns dos máis famosos made in Galicia. E quen prefira absterse do alcol tamén dispoñen dun amplo abano de propostas para alegrar o padal e sorprender a vista, xa que as presentacións dos smoothies, frapés e tés xeados son tan vistosas e sofisticadas como as dos cócteles.
NOSTALXIA NA CORUÑA
O tardeo non é esa sobremesa que se alonga nin esa comida con amigos que se transforma nun dixestivo aos pés dunha terraza. Esta nova fórmula consiste en dalo todo nunha noite de baile ou de música en directo, pero desde as seis da tarde. Lonxe de ser unha moda pasaxeira, o tardeo perfílase como un novo xeito de entender o lecer. Máis consciente, máis adaptable, pero igual de disfrutable. «Hai tardeo para longo en Galicia», vaticina Luis Diz, xerente do Grupo Pelícano e presidente de Galicia de Noite.
Sábeno na Parrocha Dourada, que conseguiu converterse nun dos locais máis destacados de Santa Cristina, en Oleiros (A Coruña) non só pola súa historia, senón pola súa capacidade de adaptación aos novos tempos. Desde a súa apertura, fai xusto case dous anos, o local sentou as bases dunha experiencia máis relaxada e accesible, destacando coa súa proposta de terraza, tardeo, cea, coctelería e primeira copa. O nome do local é unha homenaxe ao Goldenfish, unha mítica discoteca dos anos oitenta na comarca da Coruña que foi fundada polo pai de Silvestre Roca Seoane, actual propietario da Parrocha Dourada. Con todo, o que no seu día foi un referente da vida e o lecer nocturno, transformouse agora nun espazo pensado para gozar doutro xeito. «A Parrocha Dourada é un recordo á discoteca que fundou o meu pai, pero é unha proposta totalmente diferente», afirma.
A propia Santa Cristina, a localidade na que se asenta, é tamén un exemplo do cambio de fórmula. O que durante anos foi unha das zonas de lecer nocturno máis importantes da área metropolitana da Coruña, comezou a perder protagonismo como destino nocturno a medida que avanzaba o século XXI. Un cambio de enfoque que foi ben recibido por parte dos veciños, hostaleiros e de quen busca algo diferente. «O tardeo funcionou sempre, eu tiven varios locais, e sempre foi ben recibido. A xente de Santa Cristina agora busca gozar dun ambiente máis relaxado e de calidade. É outro tipo de público, máis tranquilo, máis de primeira copa», asegura Silvestre.
O que lle falta ao lugar para asinar esta renovación de público é que se remate a ampliación das beirarrúas e a renovación de toda a avenida. Roca confesa que as obras sempre son un encordio, pero estamos «encantados coa obra, cremos que vai mellorar moitísimo esta zona», di.
NATIVO DO TARDEO
A Santiago, a cidade galega que probablemente tivo unha vida noctámbula máis intensa no século pasado, custoulle alterar os seus ritmos de lecer, ben sexa polo peso da tradición ou pola falta de locais de copas que envorcasen os seus esforzos coa luz natural. Hai tardeo compostelán, si, pero depende moito do tempo, porque se expresa con maior rotundidade cando os días se alongan e as terrazas préstanse. Os hostaleiros que apostaron polas copas de tarde empezaron no negocio nocturno, e a súa propia vida ou os cambios de hábitos dos seus clientes animáronlles a penetrarse en horarios máis compatibles co resto do mundo. Non é o caso de The Tailor´s Garden (rúa dás Hortas, 40), que é un local nado por e para o tardeo. E de aí non vai pasar, por máis éxito que vaia tendo o seu agradable espazo con vistas ás torres da catedral, que abriu as súas portas ao público en marzo. Ata entón, a horta reconvertida en terraza-xardín só daba servizo aos hóspedes dun coqueto hotel de catro cuartos (9,7 en Booking), pero os seus promotores, encabezados por Lara Pereira, decidiron, case respondendo á presión popular, abrir as súas zonas comúns ao público xeral entre a hora do vermú (13.30) e a da cea (21.30). A partir dese momento, prima o descanso dos clientes.
The Tailor´s Garden é un descubrimento a contagotas que xera curiosidade e sempre deixa ganas de máis, e xa se converteu nun lugar para parellas e grupos que queren gozar ao sol ou á sombra dun lugar moi discreto a un paso do Obradoiro. A carta é estritamente de bebidas, enfocada sobre todo ao viño e aos cócteles (tamén pon café) e consentírona: os combinados son de autor, sete deles con alcol e outros catro sen. E entre todos destacan o Expresso Martini White con licor café; ou o Miña Ruliña, con licor de toxo; ou un ron macerado en grelos que leva o nome de Tailor's Mojito, exemplos de que en Santiago aínda é posible experimentar novas sensacións compartidas con turistas internacionais. Tamén é conveniente explorar a carta de viños (por copa). A estrutura cuberta a proba de invernos composteláns conta cunha barra e media ducia de cadeiras, pero se o tardeo préstase, nada mellor que despregarse polas cadeiras de brazos baixas ou as mesas do xardín.