Léoo en Antonio Lucas: «Na política española o centro non existe. É algo así como un veraneo ideolóxico. Porlle unha vela a Adolfo Suárez e outra a D. Manuel Azaña. E unha política social que consiste en cambiar aos pobres de esquina». O parágrafo é tan enxeñoso como politicamente inxusto. En política, o centro é o lugar natural para a xente sensata, culta e con sentido común, pero non é un lugar tan tranquilo como puidese parecer. Xa nolo dixo Margaret Thatcher: «Estar no medio da estrada é moi perigoso: atropélache o tráfico de ambos os sentidos». É certo que ante problemas perentorios a posición centrista pode resultar elitista e pouco comprometida. Aí vailles un parágrafo de Eugenio Trías. «Ese centro debe recuperar sentido, pulso e auctoritas. Nel áchase o mellor en ética, en política e en economía. Se Aristóteles resucitase faríase cruces do escasamente que se lle entende en ética e en política a súa idea xenial do xusto medio». Centro e centrar son agora termos propios da política. Pero na miña infancia érano do fútbol. O que se centraba era un balón. E, nesa arte, o Deportivo tivo un intérprete xenial. En 1940 eu tiña dez anos, pero era socio do Dépor. O Estadio aínda non existía e xogaba no vello Riazor. Algún despexe de Pedrito enviaba o balón ao mar. O mestre na arte de parar e centrar o balón chamábase Eduardo González Valiño. Pero era coñecido como Chacho. Xogaba de interior esquerdo e o extremo que recibía os seus centros era Chao. Chacho. Chao era a á esquerda da dianteira do Dépor o día que o equipo subiu por primeira vez á Primeira División. E José Luis Bugallal, académico e cronista deportivo, inventouse unha eufónica dianteira de galegos. Chicha, Machicha, Chas, Chacho e Chao. Chacho era un artista, pero tamén un indolente caprichoso. E cada vez que o Deportivo perdía un partido, o cronista Bugallal remataba a súa crónica co mesmo lamento: Ai, Chachiño se ti quixeses…
www.sansalorio.es