O santiagués que con 105 anos si puido xogar a partida coa que soñou de neno no taboleiro que tallou na Casa do Cabido

Amador, con 8 anos, estudaba na escola unitaria que había no histórico inmoble de Praterías, cando gravou no seu balcón un taboleiro de xogo onde nunca lle deixaron botar unha partida a «pai, fillo, nai». Casi 100 años después, en el 2024, y tras décadas emigrado a Puerto Rico, regresó a Santiago y no dudó en sentarse en el suelo con las piernas cruzadas y jugar: «Agora xa podo morrer tranquilo»

Olalla Sánchez

Festa do Viño dá Ulla
Área metropolitana
Opinión
Deportes
Axenda