Ramón e Rebeca, parella corresponsable desde que saíron do hospital sendo tres: «Quen di que o traballo de ser pai non é para tanto é que non se implicou o suficiente»
YES
«Cando eu estou dando ou peito, o fai outras cousas», di Rebeca. «Non me vou poñer non sofá a ver a tele...», razoa Ramón. Estas parellas reducen a fenda de xénero en coidados e en tarefas do fogar, que supón un custo de 95.581 millóns de euros ao ano
01 may 2026 . Actualizado á 18:27 h.Rebeca e Ramón levan xuntos 13 anos, crecendo como parella de pais os 5 que ten o seu fillo maior, Xoel, que se multiplicaron coa chegada de Lúa, a benxamina, de 3. Para eles non houbo lúa de mel, senón noites de leite e insomnio. Empezaron a vivir xuntos sendo tres, «ao saír do hospital con Xoel non colo», con cólicos para facer máis heavy o cambio de vida destes dous fillos únicos que practican a corresponsabilidade. «Foi tremendo saír do neno dá casa dúas nosos pais e ir vivir xuntos cun bebé de días. Saín chorando do hospital», di Rebeca, que enseguida viu a necesidade de ir a terapia para afrontar a situación, que volven máis dura o «todas pasamos por iso», «sempre se fixo así» ou «non é para tanto, organízasche mal».
Non son a parella perfecta, despexan, pero están de acordo en que na vida diaria, fóra do territorio do seu fogar, non é corrente a igualdade. Tamén en que ter fillos obriga a dar o estirón en tomar decisións e a renuncias, ou no difícil que é repartir a carga mental. «É que as abrandases vimos educadas en coidar, mamamos iso de forma inconsciente. Eles non, ao revés, así que xa non pode ser igual. As abrandases sobrepensamos as cousas, temos presións por todas partes, por todos lados, dende a laboral ou a de como te vistes e se engordaches, á dá lactación. Porque aínda seguimos, entre outros, co mito de que a teta ten data de caducidade», advirte, e hai xente que opina libremente sobre as tetas e a lactación das demais.
Non foi nin é un camiño doado, pero neste equipo de familia están os dous a pensar, negociar, fregar, cociñar e coidar. Sobre todo, a coidar desde o respecto aos seus fillos. «E vos dous a derrubar vos mitos que hai», coinciden Rebeca e Ramón, que van elixindo batallas para soportar o peso do como o fan os demais.
«Chegaremos antes ao planeta Marte que á corresponsabilidade na casa», afirma pondo en órbita espacial a cuestión o psicólogo e pai Máximo Peña, autor de Paternidade aquí e agora. Doutro xeito, a economista Laura Sagnier, que definiu como «laxa de formigón» a fenda doméstica e de coidados que cargan en España seis millóns de mulleres, calcula que «farán falta dúas xeracións para que haxa corresponsabilidade no fogar». «Pero conseguirémolo», confía esta experta en intelixencia de mercados e equidade que, nunha das súas investigacións, tras encuestar de forma aleatoria a mil homes e mil mulleres, concluíu que uns e outras teñen unha percepción diferente en canto á parte que asumen en coidados e tarefas de casa (eles pensan que se ocupan do coidado dos fillos un 45% e que as súas parellas mulleres fano un 48%, mentres que as mulleres pensan que elas se ocupan un 69% fronte a un 25% eles).
Ramón e Rebeca non viven en Marte, viven en Dodro, e non van deixar para outros o reto de ser parella equipo no fogar. «Nós somos equipo en todo 24/7, aínda que ás veces, vendo ou panorama, penso seríase mellor, por máis doado, vivir coa venda nos ollos que telos abertos á realidade habitual, porque ver como te miran, por exemplo, por mercarlle unha camiseta dás K-pop ou teu fillo, é unha desas pequenas cousas que fan máis pesada a carga mental», pensa Rebeca.
Tanto ela como o seu marido traballan fose (el é autónomo, ela asalariada) e dentro de casa organízanse «sen reunións semanais, porque somos caóticos, fluímos», dando prioridade aos seus fillos, sen omitir que ás veces o estrés non che permite «ser ou mellor pai», o que todos postos a soñar queremos ser.
Homes que coidan
En máis de 95.580 millóns de euros ao ano, segundo o informe Custo de oportunidade da fenda de xénero de ClosinGap, liderado por Repsol, calcúlase o custo da desigualdade de xénero; as mulleres dedican preto dunha hora máis ao día aos labores do fogar, tempo que sumar ás 2,4 diarias de media que destinan máis que eles a atender a menores ou dependentes, segundo os datos do Barómetro do CIS respecto diso. Ramón tivo pronto clara esa desigualdade e a teoría: «A realidade superouna. Eu sabía que había presión, pero cando chegaron vos fillos vin que era moita máis». Iso que agarda de cada persoa en función do xénero veno no parque. «Segar a educar de maneira diferente a nenos e meniñas. Hai regras non escritas que pasan de xeración en xeración. E ou que non cumpre é excluído. Parece que a meniña ten que xogar con bonecas, hai que educala para ser mamá... E, ao final, quen coida? Sempre son as abrandases», observa Ramón. A frase vai como unha luva ao peso que acusan as nais españolas fronte ás doutros países de Europa: o 78% das mulleres con fillos en España declaran que están mentalmente sobrecargadas.
Ramón e Rebeca repártense, e non cargan a axenda de eventos deportivos, a menos que os seus fillos o pidan. Salvo dar o peito, tarefa da nai, os traballos de casa e en relación cos nenos asúmenas os dous sen distinción. Os dous saben que contar un conto é moito máis, «é ou agasallo de ir durmir cunha aperta de papá».
«Non temos folla de Excel. Se hai louza non fregadeiro non penso tócaseme ou non, hai que fregar», di Ramón. «E cando eu estou dando ou peito, o fai outras cousas», afirma Rebeca. «Non me vou poñer non sofá a ver a tele. Ou que hai que ter claro é que todas as persoas dunha familia teñen que colaborar», subliña el. «Hai parellas ás que lles vén ben un Excel e outras que se moven mellor no terreo dos axustes naturais. O importante é que os homes recoñezan o desbalance en materia de coidados e labores domésticas», destaca ao fío o experto Máximo Peña.
«Hai algún que che dei que ou traballo dá casa e de ser pai non é para tanto. Se dis que a paternidade non é para tanto é que non colaboraches. Ou pai, como a nai, que dei que a maternidade non é para tanto é que non se implicou ou suficiente», subliña Ramón. Coincide Rebeca. «Eu traballando descanso —admite el en referencia ao laboral—. Cando tiven vos fillos diminuíu ou meu volume de traballo, porque é que se traballase como traballaba antes sería ese pai que aparece polas mañás ou ou a fin de semana.... E cando se dá conta perdeu toda a infancia dúas fillos!».
É a elección de Ramón e Rebeca, o que que ven na casa Lúa e Xoel, que «mañá non van preguntar quen é ou que ten que facer a comida ou fregar —pensa o seu pai—. Ou outro día Xoel, con só 5 aniños, colleu a vasoira e púxose a varrer».
Para esta parella, o tempo con fillos non voa, pesa. Non é produtivo, pero ten valor. «Renuncias ás veces a ter vacacións, pero estar con eles déixache ou corazonciño cheo», pensan. Valente, e non frecuente, elección.
Segundo o informe Custo de oportunidade da fenda de xénero do 2025 de ClosinGap, liderado por Repsol, o impacto económico da desigualdade de xénero en conciliación é o 6,4% do PIB do 2023, fronte a 8,9% que reflectía o informe do 2019. Ese custo son 95.581 millóns de euros anuais.
De acordo co Barómetro de percepcións sobre a igualdade entre homes e mulleres do 2023 (CIS), as mulleres dedican case unha hora máis ao día que os homes aos labores do fogar. A fenda amplíase aínda máis no ámbito dos coidados: as mulleres destinan 2,4 horas diarias máis que os homes para atender a familiares menores ou dependentes.
Ell informe O peso invisible da maternidade, da Asociación Eu Non Renuncio, reflicte que o 86% das mulleres que conviven en parella asume a principal responsabilidade na organización familiar e a carga mental. O 62% das mulleres separadas e o 41% das que conviven en parella din que é a principal razón para romper coas súas parellas.