IMOS DE FURANCHOS. Locais como estes só hai en Galicia, o viño da casa e a comida máis nosa nunca faltan nestes sitios. Son un segredo, pero neles sempre custa atopar mesa
31 ago 2018 . Actualizado á 00:11 h.Estes recunchos só podemos atopalos en Galicia. Son case tan típicos como o polbo e a empanada, e pasaron a formar parte da nosa rutina culinaria como un dos maiores atractivos turísticos. Os furanchos, para quen non o saiba aínda, son locais situados na casa do propietario nos que ofrecen viño e comida caseira. Se queres saber onde hai un, busca un loureiro colgado da porta. Empeza a ruta máis caseira pola nosa gastronomía.
FURANCHO DO FLORO
No furancho do Floro pásase de todo menos fame. A súa especialidade son o churrasco e o bacallau á brasa, aínda que o polbo tamén é outra das súas especialidades. Para gozar a comida, pódese facer dentro, sentindo a verdadeira esencia do furancho mentres degustas os seus pratos nuns bancos de madeira, ou fóra, na súa terraza con vistas á ponte colgante do río Tambre e á ría de Noia. Este furancho levantouse hai tres anos, cando Víctor Rodríguez, o dono do local, decidiu que quería montar un restaurante deste tipo. «A casa estaba arruinada e reconstruína para montar este establecemento», conta o propietario. E é que desde a súa creación non parou de albergar aos padais famentos que pasan pola zona de Barbanza. «Temos ata excursións de xente que vén só para comer aquí», afirma Víctor. Non pechan en todo o ano e aínda que sempre haxa xente, agosto é o mes que leva a palma. «Estes días de verán son unha tolemia, hai moitísima xente», explica.
«Veño todas as semanas, aínda que adoito vir sobre todo entre semana porque o finde esta abarrotado», di Alberto Martínez, un cliente habitual do furancho. Se es de probar sitios novos, este non cho podes perder. A súa comida caseira e de calidade está a agardarte. «Se vés hai que probar o bacallau á brasa, para min é o mellor prato», declara Alberto. É imperdible!
MUÍÑO DANIEL Ou FERREIRO
Seguindo a pista dos mellores furanchos coñecemos a Abelina, ou Lita Escudeiro, como lle gusta que lle chamen. Desde hai dous anos rexenta o Muíño Daniel Ou Ferreiro, un restaurante que nunca decepciona ao visitante. Ela xa leva moitos anos no mundo da hostalería, antes tivo outro restaurante pero decidiu aventurarse a levar este furancho. «Antes este establecemento era duns donos que estiveron seis anos, pero desde fai dous rexentámolo nós. Estamos moi contentos», conta.
A maior cualidade do restaurante é comer cunhas impresionantes vistas á natureza. O furancho atópase ao lado da ruta dos muíños e a ruta da auga, dúas zonas de paseo moi concorridas para facer sendeirismo. «A este sitio faio especial o feito de que hai moitos muíños e está ao lado do río. Ademais, é que a aldea é preciosa», afirma Abelina.
A especialidade do lugar son os ovos con pan de millo e o chourizo Inferno, unha delicia que non se pode deixar de probar se pasamos por Meaño. «Eu saquei as receitas que usaba a miña nai Regina, a nosa é comida totalmente caseira», explica.
Chegar ata alí é doado. «A dirección está metida na internet e en páxinas galegas, non resulta complicado vir», sostén a dona dando a primeira pista. No inverno énchese sobre todo as fins de semana, pero en agosto podemos velo a lume de biqueira de xente todos os días. «Abrimos de 12 a 12, damos moitas comidas e ceas», detalla.
A apertura do local depende do tempo. Abelina aparece cando chega a primavera, e cando se instala o outono, en outubro ou novembro, volve pechar por uns meses. Así que xa sabes, hai que darse présa, que o verán se acaba.
NIN LOUREIRO NIN FURANCHO
Salomónica decisión a que adoptaron as irmás Bemposta á hora de bautizar o seu negocio. Non optaron nin pola denominación habitual no Salnés, loureiro, nin pola do Morrazo, furancho, senón pola fusión de ambas as. Así naceu Ou Lourancho, un dos decanos do gremio. Porque foi no 2004, cando Manuel Bemposta e a súa esposa, Benilde, decidiron habilitar o baixo da súa vivenda familiar para dar saída ao viño da casa. «A xente ao principio viña só polo viño, ou albariño principalmente. Despois miña nai empezou a ofrecerlles tortilla ou chourizos», lembran as súas fillas, Maribel e Geni, agora a cargo do negocio.
Utilizábase entón para tal mester o comedor e a propia cociña da casa. Hoxe Ou Lourancho conta con tres comedores interiores e unha soberbia terraza baixo a non menos soberbia parra, o recuncho preferido polos comensais.
Tamén a cociña ampliouse. Pero non así a carta. «Seguimos ofrecendo exactamente ou mesmo que cando abrimos: tortilla, luras, zorza, raxo, pementos de Padrón e ovos con patacas fritas e chourizo. Non hai máis».
A non ser por encargo. Sendo así tamén preparan cordeiro, galo de curral, churrasco ou bacallau. Sempre seguindo os sagrados postulados da cociña tradicional que fundamentou Benilde e que converteron a Ou Lourancho nun dos máis populares e concorridos loureiros do Salnés.
Ademais da esencia da súa oferta gastronómica e do seu apreciado viño de colleita propia, tamén respecta escrupulosamente Ou Lourancho un período de peche entre o 15 de setembro e o 15 de novembro. O resto do ano abre xoves e venres a partir das oito da tarde e sábados e domingos desde o mediodía.
A HERDANZA DE SISO
Corrían os anos dourados do tinto de Barrantes, demandado nas tabernas de toda Galicia. Siso aproveitou unhas leiras ao lado da casa familiar para plantar uns viñedos. Primeiro só tinto. Despois tamén albariño. «Aquel viño vendíase todo na casa», lembra José Manuel González, fillo de Siso. Un viño en grao sumo valorado e recoñecido como testemuñan os numerosos diplomas de premios conseguidos na festa do Tinto de Barrantes que hoxe decoran as paredes do loureiro. «A xente viña probar ou viño e traía sardiñas, churrasco ou chourizos que eles mesmos preparaban aquí», relata José Manuel, sinalando a lareira de pedra que aínda conserva o local. E cando o viño de casa acabábase o loureiro pechábase, como impuña o mandamento popular.
Así foi ata o 2014, «cando fixemos a reconversión». A reconversión en cuestión foi unha ampliación que converteu en comedor o cortello dos animais e en cociña parte da antiga adega. Desde ela, Pilar Somoza imparte doutoramento culinario popular. «Todo ou que se pode, feito con produtos de aquí», apunta Daniel González, Fol, a terceira xeración xa a cargo do negocio familar. Sobresaen as tortillas e as luras. Pero non le desmerecen as carnes, desde a tenreira estofada á croca. Mención especial merecen as croquetas e as empanadillas que aos seus 80 anos segue elaborando cada mañá a avoa María, a muller de Siso, o fundador da inicial adega. Unha adega que segue abastecendo o negocio. «Todo ou viño que servimos, tanto ou tinto como ou albariño, é noso». Orgullo de estirpe de adegueiros.