Concluída a promoción nacional de «Antes de que todo cambie», o autor pontevedrés goza dun verán especial ao ser o primeiro na súa casa de Bueu
04 ago 2026 . Actualizado á 10:37 h.O verán evoca no escritor pontevedrés Manel Loureiro — que acaba de rematar a promoción a nivel nacional da súa novela Antes de que todo cambie— «xornadas interminables, familia, sol e fantasía. Era o momento no que aquel neno vivía aventuras incribles, moitas veces coa súa imaxinación, porque parte do seu verán pasábao en Cotobade, na casa familiar, nas súas raíces, «e é verdade que alí non había moitos nenos». «Era un neno que estaba só e que tiña que desenvolver moito a súa imaxinación para pasar as horas —explica—. E tamén lembro a praia, amigos... Verán é relax. E iso que eu son un animal de inverno».
—Como cambiaron eses veráns de neno aos de adulto?
—Agora, de súpeto, son o que ten que vixiar aos meus propios fillos. O maior é un adolescente de 14 anos e agora son taxista. Teño un servizo de Papify. Está Uber, está Cabify e está Papify. Vexo os veráns de distinto xeito, e este está a ser especial porque é o primeiro na miña casa nova en Bueu, co cal estou a gozalo unha chea.
—E Beluso, con que asocia esta contorna?
—Asócioo á miña adolescencia. Eu viña aquí cos meus amigos desde o peirao para pescar pola noite. Beluso é A Centoleira, un sitio onde vin a comer infinidade de veces... e Beluso agora é o meu fogar.
—Como foi esta sorte de regreso á súa adolescencia?
—Hai unha especie de nostalxia e un espello distorsionado. De súpeto, cando volves a un sitio onde fuches moi feliz moitos anos despois, dásche conta de que algúns recordos correspóndense coa realidade e outros foron modificados polo tempo. Hai cousas que están mellor, outras desapareceron e, no fondo, hai esa sensación perenne de nostalxia que é marabillosa.
—E que bota de menos con respecto a aqueles veráns?
—O que boto de menos é ter corenta anos menos, a enerxía infinita que tes cando es un adolescente, que nunca estás canso, que todos os días levántaste e é un día novo e marabilloso. Iso é o que boto de menos. Boto de menos ter esa enerxía. O demais, non.
—Para un escritor hai vacacións? Hai momento para pararse a descansar?
—Nunca. Sempre dixen que este é un traballo no que non te xubilas xamais, que vas estar escribindo ata o día en que non poidas. Incluso aínda que non esteas a escribir, aínda que esteas nese momento —como estou eu agora— de cargar pilas, de rematar a promoción, de pasar un momento de moitísimo estrés, de moitísimas viaxes, de estar nese hiato de tempo antes de facer a promoción de Sudamérica, que é esgotadora... Incluso, neste momento de relax e descanso, a cabeza non para. Sempre estás maquinando, cociñando ideas que, ao final, ningunhas acaban transformándose en cousas que escribes e outras non. E este verán é particular porque estou con varios desenvolvementos audiovisuais en marcha e teñen que estar listos para setembro porque os prazos son moi axustados.
—E despois das vacacións, que toca?
—Despois das vacacións, a promoción en Iberoamérica, que é longa e son moitos países en varias semanas; tamén se estrea a seguinte película de Apocalipse Z en Prime Vídeo o 31 de outubro; despois das vacacións empeza o desenvolvemento da serie de Cando a tormenta pase para unha plataforma —ademais doutras dúas para senllas plataformas—, e empezo a montar as bases do seguinte libro. Teño moi claro cal é e estou a desexar empezar a escribir. Teño dous fillos preadolescentes, bastante ben estou para como podería estar.