Máis de 30.000 flores chegadas desde Galicia cubriron o paso de León XIV na procesión do Corpus
SOCIEDADE
Madrid amenceu vestida de caraveis con 16 alfombras efémeras de Ponteareas por toda a rúa Alcalá
07 jun 2026 . Actualizado á 14:19 h.Madrid amenceu co chan vestido de caraveis. Máis de 30.000 flores, chegadas desde Ponteareas tras unha viaxe de 600 quilómetros, cubriron o centro da capital en 16 alfombras efémeras polas que avanzou a procesión do Corpus con León XIV. «Vimos coas flores dun desexo (...) para que nolas cambies en froitos de verdade», cantaban os fieis —máis de 1,2 millóns, segundo a organización—. O negro firme da madrileña rúa de Alcalá quedou engalanado desde a madrugada coa tradición dun pobo galego que leva máis de dous séculos facendo das flores unha forma de fe.
Detrás daquel tapiz non había só ornamentación, senón memoria. A de Ponteareas, localidade pontevedresa onde as alfombras do Corpus se transmiten de xeración en xeración, e a de preto de 200 voluntarios que durante a noite traballaron inclinados sobre a rúa Alcalá para levantar máis de 720 metros cadrados de debuxos florais.
A tarefa empezou cando a cidade empezaba a baleirarse. Primeiro as lonas, daquela o xiz sobre o chan, despois os perfís e, para rematar, os pétalos. Había que partir as flores, esfollalas e colocalas con rapidez antes de que a intemperie as vencese. Durante horas, a rúa Alcalá foi un taller ao descuberto. Ordenadas durante a noite, as flores foron a alfombra dunha procesión que levou a León XIV ata unha das poucas igrexas que asoman á Gran Vía, esa arteria de 1,36 quilómetros acostumada aos carteis luminosos, ás cadeas de comida rápida, aos musicais e ás obras teatrais. Case no número 1, na confluencia con Alcalá, a parroquia de San José agardaba como agardan as igrexas antigas no medio do ruído: sen imporse, pero sostendo a escena.
A súa fachada de ladrillo avermellado, coroada por unha Virxe do Carmen, forma parte dunha das postais máis recoñecibles de Madrid, fronte ao edificio Metrópoles e onda a mole solemne do Banco de España. Miles de persoas pasan cada día por diante das súas portas sen deterse. Este domingo, con todo, o templo deixou de ser fondo urbano para converterse nun dos puntos de paso da procesión do Corpus.
Dentro, a historia do templo engadía outra capa á escena. San José non é só unha igrexa nun cruzamento soado de Madrid. A actual parroquia ocupa o lugar do antigo convento de San Hermenegildo, onde Lope de Vega celebrou a súa primeira misa como sacerdote en 1614. A súa memoria está ligada desde as súas orixes á espiritualidade carmelita e por ela pasaron santos, beatos, fundadores, misioneiros, familias e comunidades que fixeron desta parroquia algo máis que unha fachada coñecida.
Por diante de San José avanzou León XIV coa custodia, nunha rúa acostumada ao tránsito, aos escaparates e aos luminosos. A Gran Vía, que adoita medir o pulso comercial e nocturno da cidade, quedou por unhas horas incorporada a unha xeografía distinta: a dos fieis que buscaban sitio, os ministros preparados para distribuír a comuñón, os paraugas brancos sinalando os puntos onde recibila e unha parroquia envorcada nunha celebración que desbordaba as súas portas.
Fóra, sobre o asfalto, Ponteareas estendera un xardín imposible: caraveis brancos, amarelos e vermellos, polas cores do Vaticano, e verdes, por Galicia. Sobre as alfombras aparecían motivos eucarísticos, as chaves de San Pedro, a cruz, a ondulación dos deseños tradicionais e unha cuncha de vieira que convertía tamén ao Papa en peregrino, camiño de Santiago. Incluso os materiais foron pensados para o paso solemne de León XIV: os perfís tradicionais adaptáronse para que a alfombra non fose só bela, senón tamén transitable.
A grandeza daquel traballo estaba precisamente no seu destino. Horas de preparación, unha madrugada sen soño, centos de mans inclinadas sobre o chan e unha tradición de máis de dous séculos para levantar unha beleza que duraría apenas o que tardase en pasar a procesión.