Da praia ao taller: o proxecto que transforma residuos plásticos en emprego

Nunha antiga escola unitaria do Freixo, ao pé da ría de Muros e Noia, 15 persoas con diversidade funcional trituran, ensimesmadas, pezas de plástico; logo fúndenas e, despois, convértenas en novos produtos útiles, dándolles unha segunda vida. Son usuarios da Asociación Misela, entidade privada sen ánimo de lucro que desde hai máis de 30 anos traballa para promover o desenvolvemento persoal e social das persoas con discapacidade. Ocupan cada un o seu posto, formados especificamente para un labor que desempeñan con compromiso e moito mimo.

«Sentímonos moi satisfeitos, tanto a nivel laboral como a nivel emocional», conta Segundo Lado, operario de inxección. «Sacamos o mellor de nós mesmos —continúa—. Eu encárgome do produto final, pero en realidade estou involucrado en todo. Preocupámonos moito de que todo saia perfecto e incluso adoitamos ir a exposicións para que se vexa o traballo que facemos». Que é o máis complicado? Segundo apenas dúbida: «Que o produto saia tal e como queremos que saia, que teña un bo acabado». E de que pezas sente máis orgulloso? A esta última pregunta, que é case como querer saber a que fillo quere un máis, responde cunha envexable elegancia: «De todas. É moi satisfactorio poder sacarlles o seu maior rendemento».

O proxecto Voga-Voga, impulsado pola Fundación ”a Caixa” a través das súas convocatorias de proxectos sociais, vai camiño xa de cumprir catro anos e inicia agora unha nova etapa enfocada a consolidar unha empresa social para ofrecer un espazo laboral protexido a persoas con discapacidade intelectual ou mixta maiores de 16 anos. Este paso representa a profesionalización do proceso, integrando a actividade produtiva coa comercial, de venda de produtos reciclados. «Xorde pola necesidade de dar unha saída ocupacional aos usuarios do noso centro —explica Tere Abuín, a educadora social de Misela—. Xa realizabamos limpezas de praias con eles, así que, investigando, atopamos unha vía para xuntar estas dúas vertentes: a da reciclaxe de plásticos».

Emprenderon a aventura desde cero. Abuín e a súa compañeira Sara Lojo, mestra de educación especial, formáronse na fundición do plástico, buscaron financiamento, instaláronse na aula sostible do Freixo —cedida polo concello de Outes— e fixéronse con ata catro máquinas: trituradoras, inxectoras e extrusoras. Os produtos que deseñan en equipo responden ademais a necesidades reais da contorna local: agullas para redeiras, cintos para mariscadoras, peites e cepillos de parafina para táboas de surf. Periodicamente reúnense coa xente do pobo, para saber que necesitan e, todos, ponse ao choio, fomentando a economía circular e fortalecendo o vínculo con sectores tradicionais e emerxentes, especialmente do ámbito mariño. Voga-Voga rema, como o seu nome indica, para ser algún día un centro especial de emprego. Segundo despídese cun último apuntamento: «A clave, sempre, é porlle interese».

---

---

---