As tabernas son no mundo rural galego o que as igrexas nos fríos países dese norte europeo agora ameazados polo novo imperialismo estadounidense e ruso: puntos de encontro. Indispensables aquí e en Chile, porque en todas partes existen eses lugares onde un se pon ao día das novidades e onde se socializa, coñécese aos novos veciños e reavívanse as amizades. E o feito de que as cidades en xeral e Santiago en particular posúan outra dinámica totalmente distinta non só anula o valor das tabernas senón que as reforza. De feito nas cidades hóuboas tamén, xeralmente pensadas para quen viña de fóra ata que se converteron en lugares de moda para todos, apoderándose incluso da súa estética.
Na comarca compostelá quedan aínda unas cantas tabernas que son xoias. Ningunhas, como a de Elena e José en Trazo, leva xa moitos anos pechada e no seu momento foi unha auténtica ágora. Outras se han reinventado sen perder un chisco o seu carácter rural. E quizais o mellor exemplo sexa o da Pobra, en Mesía, ao pé das ruínas do seu castelo, aí ao lado aínda que pouco coñecida.
Ir á taberna da Pobra é atoparse na Galicia eterna, cos clientes —todos dos arredores— falando un galego ricísimo a anos luz da impostura do que se oe polas rúas das cidades, en boa parte do Parlamento e nos institutos e colexios. Se, ademais, a cociña é non só a auténtica do país (ata hai tripas, algo practicamente desaparecido fóra da zona de Ferrol) senón moi ben elaborada e substitúe os experimentos gastronómicos pola calidade, entón mel sobre hojuelas. Longa vida ás tabernas galegas!