Juan Silva é o novo presidente da Asociación Cultural dá Filloa, tras a renuncia do seu antecesor, e destaca o valor colectivo dunha festa construída «sen xerarquías nin protagonismos»
04 feb 2026 . Actualizado á 05:00 h.Se por Juan Silva fóra, non sería protagonista desta sección porque non sente que sexa unha figura destacable sobre o resto. Aínda que lle resulta «algo embarazoso falar de min mesmo», accede en calidade de novo presidente da Asociación Cultural dá Filloa, tras a renuncia do seu antecesor, José Manuel Canabal, toda unha institución tras máis dun decenio no cargo e arrimando o ombro para que unha cita gastronómica como esta traspase fronteiras. Juan representa ben a todas esas persoas que levan anos colaborando a cambio de nada, asumindo preocupacións loxísticas, así como unha xornada de traballo extenuante e suor, á calor duns filloeiros e pedras que atraen cada entroido a miles de visitantes coincidindo co Domingo de Piñata.
Lembra este boqueixonés con pedigrí (nado en Lestedo hai 53 anos, xa que á súa nai non lle deu tempo a chegar a un hospital para o parto) que na casa da súa avoa sempre se comeron filloas. «Tiña un filloeiro pequeno, de dous, que apoiaban amais dunha trepia, un elemento de ferro de tres pés —explica—. De feito, na primeira edición da Festa da Filloa de Lestedo fixéranse as filloas deste modo máis rústico, coa faísca dos pinos, que era como antigamente se facía aquí, e acabaron cos ollos inchados coma potes esas cinco ou seis persoas que as elaboraban, entre as que estaba Canabal. Logo, construíronse unhas cociñas de ferro con ladrillos, xeso, barro... todo moi artesanal. Pasamos por moitos momentos ata chegar onde estamos hoxe. Fomos aprendendo polo camiño e tratando de mellorar, con momentos máis álxidos e outros máis baixos. Un dos grandes saltos foi cando Orlando Vázquez e os veciños de Pazos crearon a máquina circular para facer máis filloas. Máis tarde, veu a declaración da festa de interese turístico galego e, como a xente de Lestedo e da comisión estamos un pouco tolos, no bo sentido, fomos a pola declaración nacional».
Fala Juan en plural en todo momento, porque a asociación que hoxe preside non responde «a unha xerarquía piramidal, senón que todos aportamos e funcionamos por consenso», subliña. El acabou a cargo deste grupo formado por unhas 200 persoas (entre as que hai xente doutras parroquias e ata doutros países, incluso do Brasil) de forma un pouco accidental, xa que ocupaba o cargo de vicepresidente no momento da renuncia de Canabal e, de acordo aos estatutos, tocáballe a el ocupar a posto vacante. Moitos coñecerano por ser un dos responsables nos últimos tempos das máquinas filloeiras da festa (a de Orlando e a da propia asociación), entre outras funcións que non saltan á vista.
«Aquí hai moita loxística detrás, dende comprar os ingredientes para o amoado e menaxe ata a parte administrativa. Cada un axudamos no que podemos e estamos sempre abertos a novas incorporacións. Mans nunca sobran», lembra un home polifacético na festa e na vida, que pasou desde o sector das emerxencias ata pola carpintería, entre moitos outros.
Para el a parte máis satisfactoria a título persoal, a máis bonita, desde que empezou esta celebración é «a reunión de xente de todo tipo, de distintas idades, traballos e intereses... todos, traballando para algo en común. E, aínda que se traballa, e moito, é moi divertido. Dáche a oportunidade de coñecer a veciños cos que non tiñas contacto e descobres xente que che sorprende gratamente», subliña un home que ansia que «toda a xente estea contenta», máis aló de se volven chegar os coches ata a fronteira coa parroquia de San Pedro ou non.