Por obra e graza das andanzas animais nocturnas de Romasanta, o casco monumental de Santiago volverá pronto ás pantallas coa produción en marcha para Netflix. Público de todo o mundo poderá admirar as prazas de Praterías e A Quintana inmutables ao paso do tempo, excelentemente conservadas, pero non poderá ser consciente do declive vital desa parte de Compostela, que seguramente terá máis vida propia na serie de televisión que no día a día da cidade. Nesta altura do inverno, na que baixa a marea turística e os restaurantes e os hoteis vanse de vacacións, as rúas e prazas monumentais, abarrotadas o resto do ano polos foráneos, quedan reducidas a un escenario baleiro, agás que nel desenvólvase unha produción televisiva. Realismo espectacular fronte á mentirijilla do cartón pedra, e moito máis barato. É a metáfora do drama que arrastra desde hai moito tempo esta parte da cidade, por políticas que non conseguiron frear a súa sangría demográfica porque non fixeron a aposta necesaria, en todas as súas dimensións, para que as sete mil vivendas do ámbito resulten atractivas, confortables e economicamente alcanzables, para que as familias poidan facer nelas, dun soño, realidade. Despois de seis décadas de perda continuada de veciños asentados nas rúas de pedra e tres de flamante rehabilitación que non logrou freala —pasouse de aproximadamente 15.000 a 3.000 no mesmo período—, a zona segue agardando ser tratada como un lugar para vivir e non como unha postal para turistas ou como un decorado de película. As medidas de mínima cirurxía inmobiliaria son panxoliñas que están ben, pero serven de pouco ante un problema maiúsculo como leste. A flexibilidade das normas para mellorar a habitabilidade das vivendas debe acompañarse dunha intervención económica para favorecer a accesibilidade a elas, combatendo ao tempo a especulación. Pola contra, en moi pouco tempo o centro histórico será un espazo fantasmagórico de home lobo cando os turistas se vaian aos seus autobuses ou —no mellor dos casos— ás súas camas hoteleiras, e aquí non quedará ninguén máis. Só un escenario baleiro.