Un voluntarioso grupo de mozos informadores percorre desde hai uns días o Obradoiro e as rúas da súa contorna animando a quen nos visita a contribuír a preservar o patrimonio da cidade, ser respectuosos coas súas xentes e atreverse a explorar máis aló da améndoa. Tanto a iniciativa como a súa execución resultan encomiables. Porque pouca tacha admite o feito de combater a brutalidade armados cun sorriso e ese arsenal didáctico que é a palabra. Outra cousa é a súa eficacia. Porque é certo que un pelotón de mozos envalentonados ao cruzar a meta do Camino dificilmente vai atenuar os decibeis da súa xolda porque un rapaz, sonómetro en man, fágalle ver que o seu comportamento é incívico. Seguirán chegando, e moitos farano/faráno entre berros e expresións festivas fose de ton. Igual que virán máis raparigos sen un plan concreto para pernoitar. Como os simpáticos italianos que esta semana se dispuñan a comer ante o pazo de Santo Xerome e que confesaron que non tiñan plan para pasar a noite. Non é o caso dos que dispuxeron os sacos de durmir sobre a nada abrandada escalinata de Praterías, que xa hai que ter ganas de transgredir. Todo iso seguirá pasando sen que nada máis poida facerse respecto diso que concienciar. Porque contra a ausencia de sentido común só cabe a pedagoxía. E os informadores están para iso. Non son serenos que teñan encomendada a custodia das chaves da cidade nin a vixilancia das súas rúas. Pero este debate ábrese a outros aínda máis complexos. Porque á mesma Compostela acolledora que sofre aos cafres tamén chegan os visitantes que complican atopar mesa nos restaurantes ou que disparan por amais do 90% unha ocupación hoteleira que durante o resto do ano nútrese en boa parte do turismo de congresos ou de desprazamentos por motivos laborais. Por iso trátase dun ámbito tan sensible e por iso, no debate sobre o modelo de turismo que se quere, é necesario delimitar con nitidez uns comportamentos doutros. E o mesmo haberá que ter en conta ao abordar o posible encaixe da taxa. Non sexa que grave a estancia do que gasta e non a do que aúlla ou dorme ao raso.