Un disco homónimo e o exitazo de «A vida canón» catapultaron fai un par de anos a esta banda madrileña que o venres, xunto a Carlos Ares, encabeza o cartel do FIV de Vilalba
24 abr 2026 . Actualizado á 05:00 h.Foi chegar en encher. No 2024 e cun só disco pasaron de ser uns descoñecidos aos carteis dos mellores festivais. Este ano preparan o seu segundo álbum, do que xa coñecemos unha canción, pero seguen virando. Aínda non lles chega, din, para pegarse a vida canón. «Se tivésemos máis diñeiro, este verán non fariamos concertos, para xerar expectación para o que vén. Pero temos que comer, así que temos que virar», comenta Álvaro Rivas, cantante de Alcalá Nort, que o venres actúan hoyen o FIV de Vilalba onda Carlos Ares, Celia Becks e Futuro Alcalde. O sábado será a quenda dA M.Ou.D.A., Ángel Stanich, Puño Dragón e Repion.
—Teño entendido que ten orixes galegas.
—Si, a miña nai é de Pontecesures, aínda que sempre viviu en Madrid, e eu tampouco fun moito por aí. E o meu tío avó era un escritor e xornalista que se chamaba Borobó».
—De aí vénlle a súa paixón pola literatura?
—Bo, o meu pai é xornalista e a miña nai tamén o era. Pero si, o intelectual máis importante da miña familia é Borobó. De feito teño bastantes obras súas e ten a súa graza, Mólame, cáeme ben.
—Vaiamos coa música. «O home planeta», o primeiro adianto que publicaron do que será o seu novo álbum, conecta moito co disco anterior. É unha referencia respecto ao que nos imos a atopar?
—O home planeta está moi relacionado con varias cancións do primeiro disco, pero hai outras coas que non ten moito que ver. E ao segundo adianto, que vai saír en maio, ocorreralle o contrario, que se achegará a esas cancións ás que esta non se achegaba.
—O novo disco será continuista ou haberá algún xiro radical no seu son?
—Que vai! Van ser máis cancións do mesmo rolo. Estamos contentos co que fixemos así que, sinxelamente, queriamos facer máis. Para que imos expor un cambio? En realidade, facemos un disco novo para mandar a tomar vento as cancións do repertorio que xa se nos fan unha pouco bóla e substituílas por temazos.
—Con todo o que lle pasou nestes dous últimos anos, que cambiou no grupo e que cambiou en vostede?
—Eu son máis consciente de que isto xa non é un grupiño de colegas que fan música senón que agora somos unha empresa con cinco socios, na que está o Barbosa, que é o meu colega de sempre, pero ademais hai outras tres persoas que me atopei polo camiño e que teñen tanto poder de decisión como eu. E a nivel estritamente persoal, eu agora teño unha vida moito máis agradecida. Non vou á oficina e todos os meus problemas profesionais son para levar a cabo unha cousa que é bastante estimulante que é facer cancións.
—Hai un ano dicíame que aínda seguía indo aos mesmos sitios e cos mesmos amigos. A día de hoxe, tamén?
—Si, incluso máis radicalmente. Igual isto fala ata mal de min pero non sabería dicir un novo amigo que fixese nestes dous últimos anos. Realmente son todos os de antes.
—Que cousas están a descubrir na industria musical que lle gusten e cales di: «Buah, isto non mo agardaba»?
—Mólame poder seguir a senda que abriron bandas como Arde Bogotá ou Carolina Durante, que a base de pelexar abriron espazos para o rock, disputándollelos a artistas diso que chaman música urbana, basicamente reguetón e hip-hop de nova onda. E que non me mole?... Tío, é que síntome bastante agradecido coa atención que recibimos. É certo que un pode mirar a outros momentos nos que os masters das cancións eran máis lucrativos para o artista, pero bo, na miña época toca vivir dos concertos. Pois moi ben. Creo que o peor da miña carreira póñoo eu mesmo cando me deixo levar pola inquedanza ou a rabia á hora de tratar calquera discusión interna de banda e enrarezco o ambiente.
—Na radio de Spotify de Alcalá Norte, o algoritmo únelles a Sexys Zebras, Sanguijuelas do Guadiana, Nena Polaca, Triángulo de Amor Bizarro, Repion e Os Punsetes. Que parécelle?
—Se o algoritmo así o entende, paréceme fenomenal. É que eu non escoito a ningunha desas bandas.
—Que escoita, entón?
—Eu non escoito música. Non teño moito interese por ela. De adolescente escoitaba o rock que puña o meu pai e cando tiña 18 ou 20 anos os meus colegas tiñan moito interese pola electrónica e eu tamén seguín ese camiño. Pero iso pasóulleme tamén.
—Morrerá de risa, entón, cando le as crónicas sobre o grupo, nas que se citan unha infinidade de referencias?
—Non, porque eu non escoito música pero si que a escoitei. Así que todo o que adoita remitir ao universo pospunk, a The Cure, Joy Division, Décima Vítima, Stone Roses ou o son Manchester é certo. Esas son as nosas referencias reais.
—Polo menos, escoitaría aOs Planetas para cantar con eles a versión de «10K»?
—Xusto Os Planetas son unha excepción. Nesa época na que escoitaba rock influenciado polo meu pai, Os Planetas xunto con Stone Roses e The Libertines foron as únicas bandas que escoitei por min mesmo sen que viñesen del. Por iso fíxome moita ilusión facernos colegas dOs Planetas e ter tan boa relación con eles.
—Non venderían a súa alma por gañar algún millón?, como din en «O home Planeta».
—A letra di que non a malvendería. Eu, a miña alma non o sei, pero por un par de millóns, sen dúbida que vendería ao Barbosa (ri).
—Tamén falan nesa canción dos «xestores Satán». Topáronse con ningún?
—Si, topámonos cun e case asinamos con el porque era un gaioleiro nato, pero por sorte o noso actual xestor, que por aquel entón só era unha persoa que nos aconsellaba porque nos pillara cariño, axudoume a avaliar se o outro, o Satán, estaba a enganarme ou non. E si, tratábanos de enganar duramente. Iamos regalar a nosa música a cambio de practicamente nada.
- VILALBA. VENRES 24 E SÁBADO 25. ABONO: 49,50 EUROS