Xente de idades, procedencias e intereses diversos convive durante os máis de 110 quilómetros de Ferrol a Santiago
27 ago 2026 . Actualizado á 16:36 h.En 2024 pasáronse as 28.000 compostelas no Camiño Inglés, aínda que se estima que o 25% de quen percorre esta ruta xacobea non selan este documento. Varios peregrinos de diferentes cidades de España e de países como Ucraína, Italia ou Portugal relatan a súa experiencia e as súas motivacións para completar un itinerario que non parou de gañar seguidores desde 2021.
José e Antonio, Sevilla: «Gozamos moitísimo das vistas»
Antonio descubriu o Camiño Inglés cos seus pais e este verán arrastrou «» a José, amigo desde a infancia en Sevilla, a cidade de ambos. «Levaba tempo querendo facelo, pero economicamente non podía, e agora foi o momento. Estamos a coñecer a moita xente», comenta José. O 19 de xullo recalaron en Ferrol e viron a final do Mundial na pantalla da praza de España, «con ambientazo», e fóronse de festa. O luns camiñaron ata o albergue de Neda, onde trabaron amizade con «xente de Valencia», coa que acabaron xogando ás cartas; e ao día seguinte puxéronse en marcha ás sete da mañá, rumbo a Pontedeume. A experiencia da segunda etapa resultou «dura», non pola calor —«pola noite puxémonos os suadoiros, estrañabamos a sensación de frío»—, aínda que apertou o sol, senón «polas costas, hai moito desnivel». Pero gozaron «moitísimo das vistas». Madrugaron e ás 10.15 horas, antes de que abrise a oficina de turismo (onde se xestiona o albergue municipal) xa estaban a cruzar a ponte de Pedra. O seu plan era achegarse á praza Real —«dixéronnos que hai moitos bares»— e coñecer os monumentos.
Julia e Matbiy, Ucraína: «Coñeces a cultura local e a gastronomía»
Julia, ucraína, ama o Camiño de Santiago «por esa mestura de ruta a pé, bosque, natureza, clima e historia... as igrexas medievais». Percorreu o Francés e o Portugués, e en xullo compartiu ruta polo Inglés: «É un tempo de poder estar co meu fillo [Matbiy]». Os dous están «en forma e preparados para andar», e planeaban completar o itinerario en só catro días. «É a miña primeira vez, pero estou listo», apuntaba Matbiy tras degustar un exquisito polbo nun dos establecementos do centro histórico eumés. A súa nai documentouse a conciencia antes de emprender esta aventura e recalou en Pontedeume decidida a buscar as súas prazas e os seus edificios máis emblemáticos. «Encántame ler sobre a historia de cada zona antes de chegar, saber das orixes, coñecer a cultura e a tradición do lugar, e tamén da comida e o viño local, porque o Camiño tamén é unha experiencia gastronómica», remarca. Prefiren aloxarse «nos mellores establecementos de cada sitio». En Ferrol hospedáronse no Parador de Turismo e en Pontedeume, no hotel A Falúa. Unha tarde do mes de xullo, nai e fillo paseaban xuntos «polas preciosas rúas» de Pontedeume.
Bruno e Ana, Portugal: É unha pausa mental, pensas no esencial
Bruno, portugués de Aveiro, suma 14 rutas xacobeas e compartiu o seu segundo Camiño Inglés con Ana, debutante. «En 2019 fixen o Camiño Portugués Central cunha compañeira de traballo; o segundo foi o Inglés, fíxeno só e coñecín a persoas moi especiais, e a partir de aí non parei», conta Bruno, xestor comercial (de tendas) de Aveiro, en perfecto castelán. Que móvelle? «Cando estás a camiñar estás a parar mentalmente, pensas no que é importante, o esencial. Hai quen che pregunta por que non te vas de vacacións á praia. Isto é a miña praia», responde. A súa compañeira de viaxe, avogada de Espinho, comparte a súa reflexión: «Ao coñecer a Bruno quería ter a experiencia. Hoxe saímos de Ferrol, está a ser unha pausa, un momento de parar». «Fixen amigos para sempre, desde Arxentina ata Rusia, coñeces a persoas ás que lles gusta o mesmo que a ti. Hoxe coincidimos con Fernando, valenciano, e dicíanos que a súa muller non o entende... hai cousas que non podes explicar», agrega Bruno, que se confesa «máis galego que portugués» e amante do norte da Península. Iso si, prefire os meses de outubro e abril ao verán: «Hai moita xente».
Priscilla e os seus fillos, Tristán e Adele: «A vivencia cos nenos é moi intensa»
Priscilla é italiana e vive en Victoria, e en xullo lanzouse a percorrer o Camiño Inglés cos seus fillos, Tristán, de 10 anos, e Adele, de 8. En Semana Santa botáronse a andar en Logroño, durante cinco días, «para ver como funcionaba, a ver se aguantaban». Proba superada, estaban listos para afrontar a ruta de Ferrol a Santiago, en pleno mes de xullo. A súa nai decidiu alongar as etapas e no canto de cinco, dividilo en sete. Ela xa chegara varias veces a Compostela, primeiro en 2013, tras percorrer o Camiño Francés, e en agosto de 2025, despois de completar o Primitivo. Tamén percorreu o Aragonés e o Vasco do Interior (ambos enlazan co Francés). «A min gustarme andar soa, pero con eles é unha vivencia moi distinta e unha forma de compartir diferente a cando estás na casa, é unha experiencia moi intensa, as 24 horas, fálase moito...», explica. Partidaria de pernoitar nos albergues públicos, a primeira noite pasárona no de Neda e a segundo pretendían durmir no de Pontedeume. «É a miña primeira opción, é unha experiencia compartir albergues», repite. Onde hai fogóns, aproveita para cociñar.
Ramón, Andrés, Helena e Salvo, de Jódar (Xaén), Córdoba e Cádiz: «Combinamos o deporte e a amizade»
Helena, cordobesa, vai polo seu terceiro Camino, sempre dentro de territorio galego, como os seus compañeiros; para Salvi, gaditano, é o segundo, igual que lle ocorre a Andrés, de Jódar (Xaén), a mesma vila de Ramón, que se estrea. O grupo complétano outros dous camiñantes de Huelva. «A nosa motivación é máis social, combinas deporte e amigos, e tamén coñeces a parte cultural», coinciden. Salvi xa pisara o Camiño Francés, desde Sarria. A Helena fascináronlle o bosque e as aldeas do Camiño Primitivo —«é o que máis me gustou ata o de agora porque ves a vida rural»— e tamén percorreu a Vía da Prata, desde Xinzo de Limia. O primeiro tramo do Inglés acabouno «cansada, non pola temperatura, que se aguantaba ben pola brisilla, máis que nada polo sol», en plena onda de calor, a terceira semana de xullo. En Pontedeume quedáronse no hostal Ou Cruceiro, que reservaron con mes e medio de antelación. Estiman que entre o voo de Sevilla a Santiago, o aloxamento e a comida, a aventura xacobea sairalles entre 600 e 800 euros por cabeza. «É unha semana de vacacións», corean.
Iratxe, Ibaia, Patricia e Laura, Bilbao: «Desconectas do móbil e coñeces xente»
Patricia convenceu tres amigos que non se coñecían entre si para porse as zapatillas e percorrer os máis de 110 quilómetros do Camiño Inglés. Compartiu ruta con Laura, Ibai e Iratxe, todos bilbaínos, como ela. «Prepareime indo andar un día», ri Patricia. As tres coñecían algo de Galicia —o sogro de Laura é de Arzúa—, pero Ibai non pisara nunca territorio galaico. Os catro valoran esta experiencia e concordan no seu significado: «Camiñar, deporte, natureza, coñecer xente e desconectar do móbil». Ibai asegura que durante a primeira xornada, de Ferrol a Pontedeume, non consultou o teléfono: «Se pasase algo en Bilbao, non nos tivésemos decatado». Pararon a almorzar en Neda, detivéronse outra vez máis para descansar do sol e repor forzas, e sentaron a comer ás tres da tarde nun local da zona vella eumesa, protexidos do sol polos soportais. Mentres agardaban a que lles servisen o menú, Patricia aproveitou para estirar, satisfeita por sumar nada menos que «31.000 pasos», segundo indicaba o seu reloxo intelixente. E os que quedan ata acadar a meta.
José Ramón, Cáceres: «Encántame a paisaxe»
José Ramón, cacereño, gústalle camiñar e descubrir «outros territorios diferentes a Estremadura». «E quitarme a calor que temos alí», recalca. No arranque do Camiño Inglés atopou a mellor paisaxe. «Encántame, fíxoseme moi ameno», confesaba xusto despois de atravesar a ponte de Pedra, cando se dirixía cara ao albergue municipal de Pontedeume. Iso que andou 32,5 quilómetros, uns cantos máis do habitual: «Desvíeme varias veces, ao pasar preto de pobos polos que non vai o Camiño, para ver as ermidas e a arte sacra». Ademais da aventura a pé e da procura do fresquito, a José Ramón móvelle o sentimento relixioso.
Pau e Fernando, Barcelona: «Importa a experiencia»
Pau, barcelonés de 21 anos, iniciouse co Camiño Primitivo e este ano animou ao seu amigo Fernando, de 20, para percorrer o Inglés en catro días. «Impórtanos a experiencia e gústanos Galicia, todo verde e menos calor», destacan estes estudantes.
Kasia e Tosia, Polonia: «Non queremos ir con présa, fai moita calor»
Kasia é polaca, pero leva dúas décadas vivindo en Escocia, e animouse a facer o Camiño Inglés para pasar tempo coa súa sobriña, Tosia, que reside en Polonia, igual que o resto da familia. Kasia xa coñecía a aventura da peregrinaxe, primeiro co Camiño Primitivo, de Oviedo a Compostela, e despois co de San Salvador, que enlaza a catedral de León coa de Oviedo. Conta que en 2025 viaxou ao seu país natal e viu «as frechas amarelas», e entón pensou na posibilidade de emprender unha nova ruta a Santiago, esta vez da man de Tosia. «Quería pasar tempo coa miña sobriña», explica. A Tosia móvea máis a relixiosidade. «Imos amodo, fai moita calor e non queremos ir con présa. Reservei todo [hoteis e pensións para aloxarse en cada pobo] con antelación, para uns sete días», comentaba Kasia recentemente chegadas a Pontedeume, tras darse un baño na praia de Cabanas. Confesaba o seu desexo de visitar o mosteiro de Caaveiro e lamentaba a ausencia dun servizo de transporte público ás Fragas do Eume.
Samuele e Luca, Italia: «Gústanos moito camiñar, por diversión»
Samuele (cumpriu 18 anos o 8 de agosto) e Luca, de 19, son dous dos 37 integrantes da o di là do mio naso c'è, un colectivo de promoción social de Fara Gera d'Adda, un municipio italiano da provincia de Bérgamo, na rexión de Lombardía, que se mergullaron no Camiño Inglés este verán. De Ferrol a Santiago, e de aí a Fisterra, onde prevían culminar o 6 de agosto. Este grupo de mozos, desde os 12 anos, van acompañados de varios monitores. Samuele xa debutara como camiñante con só 12 anos, a través da Vía Francígena, a ruta de peregrinación medieval que une Canterbury con Roma, ao longo do tramo italiano, 900 quilómetros (desde o Paso do Gran San Bernardo, nos Alpes, á praza de San Pedro, no Vaticano). «Gústanos moito camiñar... por diversión», apuntaban ambos no albergue eumés (varios tiveron que hospedarse fose). Para custearse esta expedición traballaron duro ao longo do ano na asociación, organizando festas e coa venda de doces que eles mesmos elaboraron.