Nas mañás dos domingos, que faga o tempo que faga sempre parecen estar envolvidas nunha luz máis brillante, é moi fermoso subir pola estrada que vai desde Perlío a Lavandeira, atravesando a terra de Escandoi e lembrando, por exemplo, que a igrexa de Santa Mariña, a da magnífica torre de campás, estivo (en tempos de Felipe III, cando se escribiu o Quixote) baixo a protección do Gran Conde de Lemos, que ademais de Vicerrei de Nápoles foi señor de Ferrol e de Pontedeume e de tantos outros lugares, pero que sobre todo foi amigo de Cervantes, quen desde o seu leito de morte, nun último xesto de devoción persoal e xenialidade literaria, dedicoulle («Co pé xa no estribo...») o Persiles.
Tras pasar por Lavandeira, dando grazas ao ceo por eses marabillosos lugares nos que case se xuntan as fragas do Eume e do Belelle, un adoita continuar cara a Capela, que garda a memoria de San Rosendo, que ademais de santo foi un dos grandes señores da Galicia medieval, xeneroso en extremo e un batallador moi valente. Deixando atrás Goente, un adoita facer parada nAs Pontes, o señorío de García Rodríguez, que aos pés do pai Eume tivo unha fortaleza que sen dúbida debeu de ser impoñente. E desde alí, atravesando primeiro a Montaña e despois a Terra Chá, un diríxese a Vilalba, onde habitan os versos de amigos tan lembrados como Darío Xohán Cabana ou Bernardo García Cendán, así como os contos de Xavier P. Docampo, que tamén foi un amigo excelente.
Despois, tomando un café no Montero, o día pode chegar a ser estupendo.