Lin estes días con atención o que din os medios de comunicación sobre a reforma prevista da Lei Electoral no que se refire aos municipios e especialmente á designación como alcalde do candidato do partido máis votado e hai varios elementos que me parecen significativos.
En primeiro lugar, e unha vez máis, a homoxeneidade de criterios no seo dos partidos políticos. Todos os representantes de cada un deles argumentan monolíticamente, con excepción de UPyD, sen que se saiba que iso provén dunha reflexión tranquila. Máis ben, a oporse ao que diga o contrario.
En segundo lugar, despréndese de cada unha das posturas unha inclinación pola que máis réditos electorais prevese que produza. En terceiro lugar, non se atopan argumentos poderosos, máis ben a polémica está farta de xustificacións interesadas.
Dito o anterior, na miña opinión, concorre unha razón que fai que deba desdeñarse a reforma proposta, e é que as reformas importantes, con independencia da existencia de maiorías absolutas para levalas a cabo como ocorre neste caso, débense promover co acordo polo menos parcial da oposición, ou se se quere tendo en conta a magnitude do desacordo. Pola contra, a frontalización por norma suporía unha ameaza de cambio para cada nova etapa con novas maiorías.
O dilema da democracia
A democracia tanto é a posta en lei dos criterios da maioría como o respecto das crenzas das minorías; e nese dilema é no que han de moverse os partidos políticos sensatos. O avogar por normas electorais que busquen o beneficio propio para o partido que as propoña é unha equivocación notable. Todo vento antes ou despois torna e un día cóllete de popa pero ao seguinte sopra de proa. As cidades queren sensatez e ver nos seus representantes o reflexo das conciencias cidadás e non a procura de intereses partidistas. E permítame que o diga, a reforma prevista máis se parece a un interese do partido gobernante que busca manter ou aumentar os seus xa numerosos alcaldes, que á procura de representantes que reflictan o corpus ideolóxico das cidades. Para empezar, as présas existentes para levar a cabo a reforma non é o bo camiño e con présas mal podemos discutir o fondo do asunto. E se a todo iso engadímoslle o si ou si, difícil será ligar a maionesa. Sairá o aceite e o ovo e irán cada un polo seu lado.