«Que aburrimento», «que tristeza», «cando para de chover?». Con calquera destas expresións podemos encher as casas de cada unha das conversacións que mantemos estes días
28 ene 2026 . Actualizado á 05:00 h.Como vivimos no día da marmota pasada por auga, xa non sei se foi o xoves ou o venres cando o paraugas comezou a sufrir pingueiras ou se sería sábado ou domingo cando entendín de xeito cristalino por que un señor de Liverpool, por exemplo, decide xubilarse en Málaga. «Que aburrimento», «que tristeza», «cando para de chover?». Con calquera destas expresións podemos encher as casas de cada unha das conversacións que mantemos estes días, cada un igual que o anterior, cos seus granizadas, os seus raios e os seus tronos que o mesmo caen de madrugada e espertan a toda a cidade, como iluminan o estudo da radio e fan retumbar os cristais. Despois de tantos anos facendo radio de interior, esta nova etapa con vistas á rúa regálache o fogonazo dun lóstrego, o chan cuberto do branco da saraiba, e os veciños camiñando coa cabeza tapada, a fronte baixa contra o vento, agarrando o paraugas coma se lles fose a vida niso.
Hai anos, Pemán dixo que non tiñamos memoria meteorolóxica. Cantos invernos así viviriamos, coa ameaza da auga atravesando o paseo marítimo, cos pés calados e os abrigos empapados. E con todo, cada sucesión de borrascas déixanos de novo sorprendidos fronte á forza das ondas contra as rocas, soñando coas vacacións de verán ou cunha xubilación no Caribe mentres intentamos non saír voando en cada esquina.
O verdadeiro día da marmota é o 2 de febreiro, pero aquí levamos con cara de Bill Murray desde hai dúas semanas, e quédannos un par delas máis por diante. Quizais non temos memoria meteorolóxica porque non compensa... imos mollar igual.