Se constante, sei honesto e sei xusto coas túas propias cicatrices
31 jul 2025 . Actualizado á 05:00 h.Moitos rapaces de Barbanza empezarán, seguirán ou abandonarán estudos nun mes, gustaríame falarlles desde a miña experiencia como alumno ao que se lle atragoou a carreira. Eu tardei demasiado en acabar farmacia. Sufrín con ela unha barreira psicolóxica máis que intelectual, que diría Freud; ou fun un chuzas e un palanquín, que diría o meu pai. A cuestión é que deleguei moitas responsabilidades que me correspondían a min á carreira
Síntome insatisfeito pola carreira, non escribo pola carreira, estou gordo pola carreira, lancei globos de auga con ácido aos anciáns do parque pola carreira... E un día a carreira acábase e xa non quedan escudos. Toda esa idealización sae voando e quédaste ao redor dunha fogata cos problemas que vinculabas á USC pero que non eran da USC, eses problemas son como vellos colegas que xa non se cren as túas trolas. Ese baleiro post-meta foi a miña depresión post-parto. De aí aprendín que a felicidade é máis un hábito que unha meta.
Como son pai e xa non podo ser un poeta maldito, nin un maldito poeta, non quero converter este texto noutra manidísima oda ao fracaso, nin na guía de Paulo Coelho para universitarios atribulados, só quero dicirvos que a vida non é unha folla de Excel, que pechar etapas non dá respostas senón que abre un abano de novas preguntas.
Se constante, sei honesto e sei xusto coas túas propias cicatrices. Porque ao final un cánsase de contar os seus traumitas á camareira do Momo mentres se atragoa cunha croqueta de centola.
Procura que ao acabar a carreira aínda te recoñezas no espello.