Esixente e moi perfeccionista cando roda, estrea «Nuda propiedade»: «Son unha muller hipotecada, pero unha privilexiada, porque me puiden comprar a miña casiña»
02 oct 2026 . Actualizado á 14:26 h.É unha das actrices do momento. A súa carreira deu un xiro de 180 graos coa serie «Patria» e rematará o ano chea de estreas. Susana Abaitua (Vitoria, 1990) sente unha privilexiada, pero tamén é consciente de que agora é o momento de coller a onda e surfear todo o que poida, aínda que pense que «sempre se pode facer mellor».
—Interpretas a Beira, unha muller duns 40 anos que soña con acceder a unha vivenda xunto á súa parella (interpretado por Maxi Iglesias). Como foi meterse na pel deste personaxe?
—Complicado. Custoume moito entrar nela, porque Beira é tímida, é pequena, intenta pasar sempre desapercibida e refúxiase detrás das súas lentes. Somos opostas. Temos enerxías diferentes e iso foi o difícil, atopar o ton de Beira sen que parecese forzado.
—A cinta tamén aborda a relación dunha parella coas súas ilusións e desavinzas.
—O obxectivo era dar credibilidade a esta parella, con máis de 15 anos de relación e que agora afronta unha nova etapa co soño de ter unha vivenda xuntos. Traballamos moito co director [Alberto Utrera] a complicidade entre nós dúas, as miradas, os xestos, os silencios a través de moitos ensaios.
—O teu personaxe soña con ter unha vivenda en propiedade e sentirse segura na vida.Ti tiveches tamén problemas para acceder a unha vivenda?
—Eu síntome unha privilexiada, a verdade. Son unha muller hipotecada, como tantas persoas deste país, pero púidenme comprar soa a miña casiña. É un problema tremendo, que os mozos, con máis de 30 anos, sigan na casa dos seus pais e non poidan independizarse, porque os alugueiros están desorbitados ou porque os bancos non conceden hipotecas, se non podes dar unha boa entrada. A película reflexa en ton de comedia negra a realidade social deste momento.
—Este verán estreaches a comedia «O último mono», agora «Nuda propiedade» e en novembro poderemos verche en HBO MAX protagonizando sériea «Infamia». Vaia ano redondo.
—É certo que estou nun momento moi bonito e si, estou moi contenta, porque estou a facer traballos moi interesantes e nos que estou a aprender moito, e iso é o que realmente me importa, mellorar como actriz.
—A túa carreira deu un xiro de 180 graos coa serie «Patria» e estiveches nomeada a un Goya como mellor actriz protagonista pola película «Unha pantasma na batalla». Satisfeita do traballo realizado?
—Estou contenta e satisfeita, pero no traballo machúcome moito. Creo que sempre se pode facer mellor. Son moi esixente comigo mesma e moi perfeccionista, e é algo que estou a traballar.
—Estás a piques de soprar as velas, agora a principios de outubro, notaches xa a crise dos 30?
—Non sei se é a crise dos 30, o que si teño claro é que estou nun momento de decidir, de tomar decisións importantes da vida: se ser nai ou non, onde vivir, cara a onde dirixir a miña carreira profesional e todo iso pesa, porque podo equivocarme. Cando tiña 20 anos e tomaba unha decisión e equivocábame, pois tiraba adiante e listo, pero agora é diferente, porque para algúns temas non hai volta atrás.
—Asústate o tema da idade polo feito de ser actriz?
—Bo, é un factor que está aí e co que teño que aprender a xogar. Respecto totalmente a aqueles actores que quitan engurras e disimulan os anos. O medo para envellecer é natural, porque os actores traballamos coa nosa imaxe e necesitamos seguir resultando interesantes e cribles coa idade que teñamos.
—Cando estás ata arriba e necesitas baixar revolucións, a que recorres para restablecerche?
Ao surf, collo a miña táboa e tírome ao mar e entre as ondas volvo reencontrarme comigo mesma. Tamén me sinta xenial cantar. Póñome unha música que me guste e déixome levar.