Mira que hai xente lista no mundo. Seres cunha intelixencia sobresaliente, que en moitos casos nacerían no lugar adecuado, co acompañamento preciso para que as súas habilidades innatas se sublimaran. Inevitable pensalo tras a misión á Lúa, en canto intúes o traballo, a investigación e a vontade que hai detrás dun acontecemento como leste. O que nos chega é unha tradución popular do traballo de xente listísima que nos parecerían marcianos se tivésemos a ocasión de compartir unha hora de traballo con eles, as mentes preclaras ao carón, a chusma intelectual ao outro.
Coa misión Artemis isto salta á vista e enseguida faio a convicción de que a humanidade nunca chegaría á Lúa se dependese de persoas como una. Individuas que nos conformamos cun limiar de coñecemento minúsculo e que xamais sacariamos a un congénere dun problema grave, aínda que a súa vida estivese comprometida e o seu benestar, en cuestión.
Porque a ver, non só é que me pareza maxia que catro seres humanos métanse na cara oculta da Lúa (sabendo que de maxia, nada, só é ciencia), senón que aínda non entendín por que voan os avións, ou por que non cae unha casa, ou por que doulle a un interruptor e a luz faise, por que pulso un botón e o coche acéndese. Pero é que tampouco sei cando hai que plantar as patacas, como se corta un carballo, como se fía o algodón, por que son importantes os números primos, como se pon unha inxección intravenosa ou faise un torniquete fiable. Non sabería que facer en caso de incidente nuclear ou de subida masiva das augas e, por suposto, non sei construír un barco, nin situar o duodeno no lugar correcto, nin aplicar con eficacia a manobra de Heimlich. Tampouco podería coser uns zocos, nin falar en latín, aínda que vinga de aí, dou pena laretando en inglés, aínda que unha monxa empezou a ensinarmo aos 8 anos, e do piano apenas enlazo unha tecla coa de ao lado. Se penso no meu nivel de competencia práctica, non sería útil na Idade Media, cando xa sabían construír pontes ou forxar o ferro. De feito, se unha máquina do tempo leváseme ao 806 enviaríanme á fogueira, cando lles falase dun futuro con paxaros de ferro e vermes de cristal que cruzaban montañas, porque non sabería por onde empezar para demostrarlles que a mente humana é capaz de parir tal enxeños.
Por non saber, non sei facer nin lume, así que tampouco sería útil na prehistoria.
Claro que despois escoitei a Trump e xa me sentín un pouco mellor. Hai moitos humanos listísimos, pero hai outros moi trastornados. Así que non serei útil para a humanidade, pero tampouco podo facela voar polo aire.