Á lectura destas liñas, unhas cantas horas despois de ser escritas, poida que Madonna contestase a tan sentida pregaria. Falo en concreto de Madonna Louisa Ciccione, porque unha conclusión precipitada e lóxica do titular converteríao no inicio dunha oración cristiá elevada desde algún lugar desta patria e na nosa lingua. Pero non, a jaculatoria foi de natureza estritamente laica e lanzouna o mércores a presidenta do Celta, Marián Mouriño; a destinataria era a artista estadounidense, e o obxecto, recuperar a lendaria camiseta coa que a cantante actuou no non menos lendario concerto de Balaídos de 1990.
Se á lectura destas liñas Madonna Louisa Ciccione contestou e localizou a peza poría un banderín máis no espectacular traballo que as persoas de comunicación do Celta están a desempeñar desde que Marián Mouriño púxose a cargo do club. Unha estratexia que demostra a capacidade que case sempre temos para desprezar os nosos mellores recursos e nos que o club vigués si reparou con resultados inmellorables. Unha potaxe de lingua, identidade, proximidade, orgullo e as doses de insolencia necesarias acompañan a un club en horas moi altas, quizais porque todo é coherente e soa a verdade. O de menos, aquí, é o fútbol.
Vaiamos a aquel 29 de xullo de 1990. Na crónica que publicou a Voz de Galicia resaltábase que a entrada a Balaídos fora discreta tras ser bloqueadas algunhas estradas por un piquete no Morrazo; que a artista chegara pola tarde nun jet privado Boeing 727; que o alcalde Manoel Soto deuno todo sobre o céspede e que no enreixado do aeroporto agardaban centos de fans que xestionaron con resignación a indiferenza de Madonna. Unhas horas despois da festa, o sindicato CXTG emitía un comunicado no que consideraba á cantante «ou máximo expoñente dá negación dá cultura, representante fiel dá va fastuosidade ianqui, dá cultura dúas cretinos e dá estupidez contemplativa». Vivan os noventa. Entre os asistentes, Carlos Casares, que nunha deliciosa crónica sobre o concerto constatou: «Convertida en ídolo, dá igual que Madonna cante ben ou cante mal. Tampouco importa que sexa guapa ou fea. E carece de interese discutir se ou que fai non escenario é baile ou simple ximnasia». Poucos rescaldos quedaron daquela polémica porque 36 anos despois recoñécese o valor simbólico daquela camiseta e daquela foto, presente en bares, figones e cuartos e estampa recoñecible dunha época e unha cidade.
Por certo, inevitable lembrar que un dos grandes asuntos daquel 29 de xullo de 1990 foi que mentres Madonna cantaba en Balaídos, Prince facíao na chaira do colexio dos xesuítas da Coruña, nunha das contraprogramaciones máis insólitas da época. Dous vigueses de prol, Antón Reixa e Alberto Comesaña, elixiron a Prince, igual que varios sacerdotes da compaña relixiosa que asistiron ao concerto desde o tellado. O dito. Vivan os noventa.