Gabi e Tomás, a parella de veinteañeros que reforman man a man unha casa en ruínas: «Tiña ata morcegos. Dicíannos que era unha tolemia, pero estamos a cumprir un soño»

Que pasa, espabilaoooos!, jilipichis! Desculpade tal confianzas, pero nun arrebato de nostalxia acordámonos de Manolillo e Benito, e as súas andanzas en Ao choio. Á mítica serie dosmilera saíulle un revival, e nada chafalleiro. Ao contrario, a reforma que Gabi e Tomás, unha parella de mozos de 24 anos, están a facer coas súas mans botando o resto, man a man, no seu tempo libre nunha aldea do occidente asturiano é unha aventura tan real como incrible. Un exemplo.

Con pouca experiencia e menos presuposto, esta parella de noivos namorada dos veráns do norte, decidiu comprar unha casa en ruínas que levaba máis de 40 anos abandonada. «Para moitos, unha idea demasiado tola… Para nós, a oportunidade de cumprir un soño», contan estes manitas que queren devolverlle a vida a esa vella morada e ir compartindo paso a paso a reforma, «con todos os problemas que vaian xurdindo polo camiño».

O nome do pobo no que pasaron o último Nadal traballando para acondicionar a súa casa en ruínas prefiren, por agora, non revelalo. Queren, primeiro, ver se os preto de cen veciños escasos que o habitan teñen algún inconveniente niso.

No val do Navia (isto si o indican) ocupan o seu tempo libre, como obreiros novatos pero que buscan fontes, titoriais en liña, recursos nas redes e na xente máis próxima.

Queren aldea, pero non entra nos seus plans vivir illados. A tiro de pedra teñen unha poboación duns dous mil habitantes con todos os servizos básicos. «Nós non somos do norte, pero levamos vindo ao norte (Galicia, País Vasco, Cantabria...) moitos anos, desde pequenos», conta Tomás. E engade Gabi: «Eu levo vindo a Galicia no verán desde pequena. Eu sempre me sentín galega de corazón». Da terriña, todo e máis.

Ás Rías Baixas non lle ven peros, pero de Galicia quédanse con Mondoñedo e a zona do Barqueiro e Viveiro, «espectacular e menos masificada no verán». O tempo da Mariña para esta parella Zeta é un punto a favor, cóntanme na súa visita a Compostela con parada exprés na Coruña.

«Onde haxa ondas e cantiis» Gabi e Tomás atopan o seu paraíso. E así, buscando polo norte un lugar para vivir «na natureza, preto dun encoro», «unha vivenda independente e que non estivese xusto no medio do pobo», movéronse con esa sorte de GPS entre o sur de Galicia e a cornixa cantábrica á busca dun fogar. O baixo presuposto con que contaban fíxolles descartar os lugares ao lado do mar.

Os dous estaban de acordo nos requisitos. Negociación nin falta que fixo. Viron unha casa preto dO Carballiño «con posibilidades», que finalmente descartaron. Partían da idea de aforrarse a reforma ou, mellor dito, de pagala co curro das súas mans. «Hai tres grandes tipos de reforma: a que non necesita obra de fontanería, que pode roldar os mil euros o metro cadrado como mínimo. Se é unha reforma integral na que tes que cambiar ata vigas, mínimo vai custar uns 1.500 euros o metro cadrado. E se fas unha casa nova, mínimo 2.000 o metro cadrado», explican partindo de que sexa unha construtora a que leve a cabo ese traballo de reforma. Os prezos redúcense notablemente cando pos esa man de obra «e vas elixindo os materiais máis baratos ou comprando en sitios de segunda man para aforrar».

O seu non é un proxecto dun día para outro, é un reto a longo prazo. «Igual tardas cinco anos en reformar a casa», di Gabi. Canto pode custar unha casa coas características que buscabades e na que debedes facer a reforma integral? «Menos de 50.000 euros», responde. E apunta Tomás: «E moito menos...». «Hai casas abandonadas no norte de Galicia e Asturias por menos de 50.000 euros. Pero se non vas facer ti a reforma e contrátala, vai custar como mínimo o dobre», contan.

VIGAS ABAIXO CON COIDADO

O saber non ocupa lugar, din, pero ten forma de persoa. Sempre hai xente que sabe facer o que necesitas e disposta a compartilo. Iso comprobaron sobre o terreo Gabi e Tomás, que se meteron a obreiros da súa casa en ruínas con cero experiencia. «Podía facer un arco con frechas co meu avó, pero de aí a saber como se fai unha parede... nin idea!», confesa Tomás. Esa ignorancia ten cura: «Falar con todo o mundo». «Se falas coa xente, adóitache saír alguén arquitecto ou fontaneiro.. Sempre hai xente. Falar coa xente faiche descubrir a persoas que poden axudar», teñen moi claro.

Eles esta confianza aplícana en redes e sobre o terreo. A información, subliñan, está case sempre ao alcance da man. Nos veciños. Na internet, en webs e vídeos de Youtube, só que hai que saber elixir os creadores de contido.

Nin todas as casas abandonadas valen para comprar e reformar, nin todos os vídeos de TikTok son útiles. Como elixir sen errar o tiro? «O que ves, normalmente, nas casas abandonadas de Asturias ou de Galicia que teñen dúas plantas é que a planta de abaixo destinábase a cortello e a de arriba a vivenda. Podes pensar: ‘‘Cómproa e fago as dúas plantas de vivenda'', pero o primeiro problema que te atopas é ao cimentar o chan. Como o chan adoitaba ser de terra, non deixas que a terra respire; entón encher de humidades. Unha cousa na que nós nos fixamos foi en que a casa tivese o mínimo de humidades. Queriamos unha casa de pedra, para que os muros fosen eternos. Xa poden pasar 300 anos que sabemos que os muros desa casa van seguir en pé! Pero hai casas en que a pedra ten gretas ou partes de ladrillo, e esa quizá non vale a pena comprala, porque pode caerse parte da pedra. Para nós, o importante era iso: ver como estaban os muros», di Tomás.

No proceso de reforma, en que a parella partía de fiestras rotas, vigas podridas, paredes caídas, e ata acompañantes a priori tan pouco desexables como os morcegos, houbo que ir sobre a marcha. De feito, esta é unha das súas receitas se te metes a reformar un inmoble en ruínas: «Hai que ir improvisando, porque sempre xorden cousas coas que non contas. E se pensas que vas acabar a casa nun ano e medio, vas acabar quizá en catro». É «un pouco ir coa mente aberta» para non virse abaixo no intento de que o baño quede utilizable.

Un ano leva esta parella ao corte, ao choio (que en redes, na conta manostotheobra, ten en albas a máis de 269.000 seguidores, que atenden cada un dos seus pasos). «Ao ser a primeira vez que fas cada cousa, tardas moito máis que un profesional», detalla ela. E os dous concordan nese proverbio que di que empezar a facer unha cousa é ter feita a metade.

Na casa abandonada á que acaban de pór a porta principal! (hai vídeo) viviron noutros tempos once persoas, de dúas familias. Do formigón que se usou para construír a presa do lugar nos anos 50 son os muros do seu fogar, que foi cuartel da Garda Civil, con dúas vivendas aparte (unha na planta de arriba e outra na baixa, con dúas cociñas). Esa casa foi doada á Igrexa cando se acabou de facer a presa. E tivo tamén os seus anos de ser casa parroquial antes que fogar desta parella de veinteañeros.

Que as vigas se poden tirar sábeno tras a súa experiencia, «pero unhas hai que polas e outras que apontoalas, e facelo ben», din quen aproveita os seus días de teletraballo para ir facéndose á súa casa en obras.

Para facer a reforma traballan nos seus respectivos empregos por semana, de luns a xoves, o venres contan con opción de teletraballo e as súas fins de semana entréganse á reforma.

En conexións, a súa casa ten de todo. O wifi e o móbil 5G van «perfectamente». Traída de auga e electricidade a punto, e rede de sumidoiros baixo a parcela. «Estas cousas hai que telas moi en conta». Así o fixeron eles.

Son a novidade na aldea, pero falando coa xente non hai barreiras, aseguran. E iso que, con tanto traballo de obra, aínda non teñen tempo nin de ir ás festas das vilas de a zona. Todo se bailará... De momento, seguen, tan felices, ao choio. «Queremos animar á xente que teña un reto para moverse por cumprilo. Non ten por que ser a reforma dunha casa abandonada. O que sexa. Somos capaces de máis do que cremos», aseguran. 

Preguntando chégase a toda aldea... e escoitando a quen sabe, din, con paciencia e esforzo vaise facendo a reforma.

---

---

---