A vida é iso que transcorre agardando. En concreto agardando unha cita, non co mozo da túa vida, polo menos non para quen vexo un abismo de perigos e mentiras no Tinder, senón con todo o demais.
Están as esperas telefónicas con operadoras metálicas que tras advertirte que serás gravada déixante nun agarda máis eterno que a vida dos que van ao ceo. A prórroga arrinca despois de pasearte por todos os teclados do teléfono, en teoría destinados a enviarte ao departamento preciso, aínda que sempre sospeites que alén hai unha IA pondo voces ou un mestre que cre que non viste Barrio Sésamo.
Está tamén a espera existencial que non é innata, agardando a que chegue o verán cando neva, agardando a que faga frío cando suamos, agardando a comer uvas do país en xuño, agardando a estrear o pelexo en San Xoán.
E logo está a espera da cita previa que as Administracións manteñen desde a pandemia porque elas o valen, aínda que é ilegal, inmoral e seguro que engorda.
Hai uns días, unha visita improvisada a un rexistro civil galego foi recibida polos funcionarios coma se os atrevidos fósemos os adiantados de Atila. Daqueles ollos saían lume e odio cociñados moi lento para disolver un atrevemento dunha consideración colosal: entrar nunha oficina pública porque si.
En La Voz escribiuse moito sobre este dereito furtado aos cidadáns, pero o costume mantense cunha firmeza que pronto será inesquecible e que é tan inexplicable como que Santiago chegase nunha barca de pedra.
Dá igual se ten vostede 90 anos e pensa que o único rato famoso é Mickey Mouse. Dá igual que sexa vostede un insubmiso dixital porque viu antes que ninguén que nas pantallas hai fentanilo virtual. Dá igual que comprobase tras unha visita improvisada a un rexistro civil galego que había bólas vexetais de estepicursor rodando polo chan da oficina, de baleira que estaba. Dá igual. Sen cita previa é vostede un non cidadán que ao máximo que pode aspirar é a agardar.