Empezabamos co machete a abrirnos paso nas selvas da internet e as súas redes cando se viralizou un vídeo de tres rapazas que se enfrontaban á imposible tarefa de falar por un teléfono tipo Heraldo. Encontro o seu nome nunha páxina titulada Antigüidades urbanas, tan explícita como sobrecogedora. Co aparello en cuestión crecemos todos os que xa non imos cumprir corenta, pero nas mans daquelas tres adolescentes, fillas xa de Steve Jobs, o artefacto era tan inescrutable como o gran colisionador de hadrones. Incapaces de entender como proceder co disco de marcado ou como empuñar o mango de escoita e voz, as raparigas encarnaban dunha forma brutal a ditosa fenda xeracional que á velocidade que van as cousas aparece en ciclos cada vez máis angostos.
Sospeito un desconcerto semellante das nosas fillas con case toda a pretecnología coa que creceu a nosa xeración, incluídos os casetes dos que estes días volvemos a falar tras coñecer a morte do seu inventor, un enxeñeiro holandés chamado Lou Ottens que falecía o pasado día 6 aos 94 anos. O enxeño presentábase por primeira vez en Berlín en 1963 e a súa extensión polo mundo significou unha revolución ao entregarnos a posibilidade de gravar audios de xeito doméstico e portátil. As cintas foron o rexistro emocional de varias xeracións, cartas de amor que alguén gravaba para ti, diarios das nosas apetencias musicais, moitas veces capturadas ao voo dun programa de radio no que a voz do locutor se coaba sempre no momento menos oportuno. Militábase en determinadas marcas de cintas virxes e expresábase moito do que eras na duración de cada casete, de 60, de 90 ou de 120 minutos, un batiburrillo tantas veces iconoclasta que escoitabas en coches sen aire acondicionado e bajaventanillas manual. Ese patrimonio envellece en rochos e maleteiros, as cintas propias mesturadas con adquisicións comerciais que ata hai uns anos resoaban na zona baixa do Rastro, Tijeritas, os Rizos e ata O orgullo do Terceiro Mundo, cos primeiros Faemino e Canso lendo a Kierkegard.
A última hora fala dunha volta do formato, grazas sobre todo a Billie Ellish, que volveu a editar en cinta. Que os millennials vaian sacando o bic.