Loureiro resume o sentir xeneralizado no Dépor: o gabonés segue sendo un rapaz que pelexa cada balón e ten o talento para resultar diferencial na elite
25 ago 2026 . Actualizado á 01:01 h.Rula en redes un vídeo de Aubameyang nunha pachanga con nenos nas pistas de La Solana, que non deixan de ser o patio de casa para quen aparca o seu coche á entrada do Finisterre. Percorre o campo, tira unha parede e asiste ao final, sen facer unha soa concesión aos nenos que lle van saíndo ao paso. Coma se estivese na Rosaleda, xogando ao fútbol de verdade.
Cando abriu o mercado, as probabilidades de velo enrolado no Dépor non parecían moito maiores que as de atopalo, en plan anuncio de estrelas, alegrándolle o día a uns rapaces en calquera parque da cidade. Soaron Fede Viñas ou Morata e acabou chegando o gabonés; de inmediato baixo sospeita por cuestión de idade. 37 anos e unha tempada en Arabia conxugan nun perfil habitual das figuras en retirada. De momento, non hai sinal de que Pierre-Emerick levantase o pé. O impacto foi tan grande que ha descolocado incluso ao vestiario branquiazul. Recoñecíao Miguel Loureiro, a quen se lle está pondo cara de viceportavoz. Se o ambiente está enrarecido e Diego Vilares non tivo o día, comparece el. «A implicación coa que veu sorprendeunos moitísimo a todos», admitía o da Silva tras o empate de Málaga. Desenvólvense no extremo contrario do campo, pero durante o encontro non tardaron en coincidir.
Aos catro minutos, Aubameyang cambiou unha área por outra para recuperar o coiro antes de que Dani Lorenzo puidese armar a perna e xutar. No 21, marcou. O segundo gol do Deportivo tras o regreso á elite. Segundo tamén na súa conta particular. Salvou a saída de Alfonso Herrero cun toque de exterior e empurrou á rede a pelota filtrada por Luismi Cruz nunha das escasas ocasións nas que a fórmula de Antonio Hidalgo permitiu atoparse aos futbolistas de maior talento dentro do once coruñés.
Sacou de porta Leo Román e Loureiro e Ximo Navarro serviron de cebo nos costados para estirar a liña de presión malagueña. Por dentro interviñeron Mario Soriano e Lorenzo Amatucci sen gañar metros ata que o italiano observou o desmarque de Luismi, que baixaba a que lle desen bóla na medular. Non recibira o 19 e xa estaba a deixar atrás co corpo a Merino e Joaquín Muñoz, quen o perseguiu mentres conducía o xusto para dar tempo a que Auba atopase as costas do central.
Coouse o ariete entre Rafa Garrido e Einar Galilea e correu ao espazo libre, como na primeira xornada, fronte ao Elxe, cando Amatucci púxolle aquel fantástico centro diagonal. Esta vez non necesitou dun gran control: apenas ese toque evitando o porteiro, e a festexar. Co pinchacarneiro de quen se divirte xogando en calquera parte. «É unha pasada. Unha sorte contar con alguén do seu nivel. É un exemplo e está moi enchufado co equipo, non podería ser doutro xeito. Con esa idade é un profesional enorme que está a dar un rendemento espectacular. É un xogador diferencial, non o imos a descubrir agora», reflexionaba Loureiro ao concluír. «É un xogador de talla mundial, doutro nivel, é unha bendición telo connosco polo que nos dá con balón e sen el», apuntillaba máis tarde Fidalgo. Sen pelota suma incluso no terreo xestual: non hai envío que non agradeza, aínda que lle esixa correr de máis.
Na Rosaleda fabricouse ocasións para volver anotar: nun lanzamento longo de Ximo que bateu arrincando céspede e nun saque de banda no que xutou sen ángulo. Remates de éxito improbable, como o de lograr a súa fichaxe; pero con esa calidade, aos 37, non hai ningún gol que non se marcase xa.