É pronto para falar do partido de Almería, onde o Deportivo pode empatar, tamén gañar pero non debe regresar sen algún punto, a pesar de que no aire revolotea o temor a unha posible derrota que resultaría moi grave. As derrotas deixan un ronsel de desculpas que nunca son suficientes para rebaixar o mal humor que sente o seguidor do equipo vencido. Pode comprobarse xornada tras xornada nas que nunca faltan quen non aceptan a derrota e negan xogar por baixo do nivel do adversario, cando esa desculpa non se axusta á realidade. No fútbol tamén ?as desculpas son malas conselleiras?, expresión que pode aplicarse aos futbolistas cando non acertan a superar o rival no man a man. Isto non o recoñecen os protagonistas quen, de volta nos vestiarios, achacan culpas á «mala sorte» ou a actuación do árbitro.
As derrotas sempre doen, pero unas máis que outras, porque haber hailas e ningunhas deixan sen respiración ao que as sofre. Antonte á noite repetiuse en Vallejo un destes casos, no Levante-Selecta: co marcador 0-1, e o partido a 3 minutos do final, a tensión era tremenda pola importancia dos puntos. No minuto 87, un deficiente despexe do porteiro granadino valeu aos valencianos para o empate que aínda tiveron tempo para acadar o 2-1 ao seu favor. Uns planos ofreceron a imaxe de Abel Resino, adestrador granadino, que parecía quedarse sen aire para respirar polo inesperado mazazo. Son estas derrotas nas que non queda outra máis que lamentarse sen tapar con desculpas que xa non se cren por tantas veces escoitadas.