Estivo a piques de colgar as botas, pero cambiou: «Agora a miña vida é o fútbol e valoro o que teño»
09 ene 2015 . Actualizado á 05:00 h.Iván Cavaleiro (Vila Franca de Xira, Portugal, 1993) é sen dúbida o xogador máis tímido do Deportivo. Ningún dos seus compatriotas asegura entre risos que de non haber tantos portugueses no cadro de persoal, é probable que o mozo aínda non cruzase unha frase con ninguén no vestiario. O día da súa presentación apenas foi posible entender o que mascullaba mirando o chan. E así comeza a entrevista: falando moi baixiño entre sorrisos ata que gaña confianza e retrata con palabras o seu enorme cambio de vida e a súa particular forma de ver o fútbol.
-O sábado marcou un gol fundamental. Sacou ao equipo e ao adestrador dun grave problema.
-Foi importante, pero o foi máis o sacar os tres puntos. Se non, a situación do equipo sería moi delicada. Acabei contento porque as cousas non me estiveran indo ben en canto a goles e asistencias. Aínda que me esforcei moito para intentar achegar ao equipo. De todos os xeitos, xa fixen partidos mellores esta tempada. Contra o Athletic marquei o único gol do partido, pero non estiven tan ben noutros aspectos do xogo.
-Contra o Athletic xogou de extremo, e antes facíao de segundo punta e incluso de dianteiro centro. Onde está máis cómodo?
-O míster dáme liberdade para que me mova polo campo e iso é unha gran vantaxe. O máis importante é xogar e tiven a sorte de participar en todos os partidos desta tempada grazas á variedade de posicións nas que me poden utilizar.
-O día que chegou dixo que viña ao Dépor a crecer. Notou xa esa melloría? En que?
-Sen dúbida. Na intensidade do xogo. O ano pasado acababa os partidos con dores musculares e agora estou a conseguir aguantar os 90 minutos. Tamén gañei moito en concentración, na capacidade para estar atento ao xogo todo o partido.
-Supoño que no Benfica tamén estarán contentos.
-No Benfica pedíronme que siga así, dixéronme que están satisfeitos ata o de agora. Pero eles sempre queren máis e mellor e ese é o meu obxectivo.
-A súa vida dentro e fóra do fútbol non foi precisamente sinxela.
-Eu non o vexo así. Eu vexo que tiven moitísima sorte. Porque é certo que o meu comezo non foi doado e podería deixar o fútbol, que a miña familia era moi pobre e que ás veces non tiña diñeiro nin para ir adestrar, pero sempre atopei boas persoas que me meteron na cabeza que esta profesión miña non é só talento, que con iso non chega. Varios dos meus adestradores, e tamén xente da miña contorna axudáronme a comprender que sen traballo dentro e fóra do campo ía ser imposible chegar lonxe. E aquí sigo tendo sorte. Atopeime unha cidade na que estou moi cómodo e adapteime enseguida porque sentín o apoio dos compañeiros e da miña familia.
-Con esa timidez súa, supoño que lle sería moito máis difícil adaptarse sen tanto portugués en lle cadro de persoal.
-Seguro. A min non me gusta nada chamar a atención. Nada. Odio ser o centro de atención. Son moi introvertido, sobre todo coa xente que non coñezo. Cando estou co meu amigos cambio moito. Aquí axudoume moitísimo atopar tantos portugueses. Sidnei, Luisinho, Salomao, Postiga... Xente á que escoitar e da que aprender para tomar o bo camiño.
-Entre eles está un dos últimos referentes ofensivos de Portugal. Que parécelle Postiga?
-Hai máis de dez anos que lle sigo. Era o dianteiro de Portugal e todos os rapaces que xogabamos en posicións de ataque fixabámonos nel. Cando souben que viña levei unha alegría enorme. Ademais, teño a sorte de compartir cuarto con el nos desprazamentos e fala moito comigo, guíame.
-O outro día asubiáronlle moito.
-Penso que con Postiga a afección foi un pouco inxusta. É moi traballador. Quizá non estea a ter moita sorte para porta, pero comigo a xente portouse moi ben, sento o seu cariño, e a realidade é que levo os mesmos goles que el. Oxalá o público puidese ver máis claro o esforzo que xogadores como Postiga fan polo equipo.
-Aspira a converterse tamén en referente da súa selección?
-Eu non son así, de verdade. Non teño ningún interese en ser o referente de nada. O punto forte da selección é o equipo, a unión dos xogadores. Ningúns iamos ás preconvocatorias e logo non entrabamos na lista definitiva pero de todos os xeitos iamos apoiar aos nosos compañeiros. Non se necesita a ninguén que destaque sobre o resto. Para que? Se todos somos igual de bos teremos un gran conxunto.
-De neno gustáballe máis a festa que adestrar. Aquí sae moito?
-Aquí vivo co meu tío e axúdame moito. Cóidame e méteme cousas boas na cabeza. O adestrador tamén fixo moito traballo comigo nese sentido. Xa só saio cando estou de vacacións. Agora a miña vida é o fútbol e valoro o que teño.