A prisión sancionounas tras ser gravadas nos locutorios da prisión
06 jun 2026 . Actualizado á 05:00 h.A estrea do documental Desde a cela: crime en León, reabriu un debate cada vez máis presente na sociedade: Onde están os límites do true crime? HBO Max estreaba o pasado 12 de maio, o mesmo día que se produciu o asasinato de Isabel Carrasco, pero doce anos despois un documental no que falan as dúas condenadas polo seu crime: Montserrat González e Triana Martínez. Nai e filla falan desde o cárcere de Villabona, en Asturias, gravadas desde os locutorios da mesma prisión. Apenas horas despois de ser incluída a docuserie no catálogo da plataforma, a dirección do centro penal sancionaba ás dúas mulleres por aparecer falando por videoconferencia desde prisión. Impúñaselles unha falta grave, que condicionará os permisos de saída dos que gozaba xa Triana e que seguen denegándolle á súa nai tras reiteradas peticións.
A experta en dereito penal e profesora do Grao en Criminología da Universidade Internacional dA Rioxa (UNIR), Sara Carou García, explica como é posible gravar dentro das instalacións dun cárcere sen ser visto, unha das primeiras cuestións que se planea o espectador ao ver o documental. «A carencia de medios humanos e materiais nos cárceres españois foi amplamente denunciada polos diferentes sindicatos de prisións. Esa falta de persoal e de recursos afecta a todas as áreas, incluíndo a seguridade intrapenitenciaria, polo que é factible que se produzan gravacións deste tipo que non sexan detectadas polo persoal do centro penal», asegura.
O avogado de Montserrat e Triana recorreu as sancións impostas, que non afectan ao seu próximo traslado a un cárcere de Madrid por petición delas mesmas, escudándose no seu dereito de creación artística. Aínda que a familia de Isabel Carrasco non emprendeu accións legais, este caso lembra á campaña que liderou Patricia Ramírez, nai de Gabriel Cruz, Pescaíto, que destapou que a asasina do seu fillo ía participar nunha docuserie contando a súa historia e que tiña un móbil á súa disposición en prisión.
O caso de Patricia Ramírez
Este escándalo foi tal que o Goberno anunciou, tras meses de profundo debate social e as queixas de Ramírez sobre as ameazas que recibía desde o cárcere Ana Julia Quezada, que pretende pór coto ao true crime para evitar que os autores dos crimes se lucren dos seus delitos ou acaden notoriedade pública.
Convertido nun fenómeno de masas, cun consumo disparado coincidindo co auxe das plataformas de streaming, as producións de true crime multiplicáronse nos últimos anos ante o éxito de audiencia que representan. É un campo que nunca estivo exento de polémica, xa que, na súa evolución como xénero, cada vez son máis frecuentes as producións nas que os acusados ou condenados tratan de empatizar coa audiencia.
Precisamente iso intentan buscar Montserrat e Triana, que piden perdón polo ocorrido, aínda que non son tan tallantes ao mostrar o seu arrepentimento por acabar coa vida de Isabel Carrasco en plena rúa a tiros.
Carou ve moi necesaria esta regulación televisiva para o true crime. «Hai obras encuadrables nese xénero que poden axudar a xerar un san debate social sobre as lagoas e deficiencias do sistema legal ou que poden contribuír a dar voz ás vítimas», afirma a experta. Aínda que matiza que «o certo é que moitas destas producións obedecen a un afán de lucro e notoriedade dos seus creadores, que se aproveitan do interese insano e morboso que o crime esperta en certa parte da poboación».
O impacto nas familias
Engade ademais que «provocan un impacto negativo nas vítimas e nos seus familiares, que se ven revictimizados ao ter que escoitar ou visualizar o horror vivido de novo. Iso supón unha vulneración flagrante de dereitos fundamentais como a integridade moral, a honra ou a intimidade. Tal dereitos deben prevalecer sobre dereitos como a liberdade artística ou de información», asevera.
Precisamente nas familias céntrase a psicóloga Azahara Moliz. «Cando un crime con tanta repercusión volve exporse publicamente, especialmente dando voz a quen cometeu o crime, é frecuente que a dor da familia e das persoas próximas á vítima reactívese con toda esta nova exposición mediática, conectando de novo con emocións, imaxes e recordos moi dolorosos. As perdas nunca deixan de formar parte da historia dunha familia».
Ademais reflexiona se «quizá, como sociedade, tamén deberiamos preguntarnos que impacto emocional e social pode ter converter este tipo de sufrimento en algo consumible publicamente».