O chef José Andrés ensínalle a Meghan Markle como facer unha paella: «Todo o que se cociña nunha paelleira éo, pero para os valencianos...»

P. .V. LA VOZ

SOCIEDADE

Meghan Markle y el chef José Andrés
Meghan Markle e o chef José Andrés Netflix

Coa axuda do cociñeiro asturiano, a duquesa de Sussex aprendeu a cortar xamón, descubriu de onde vén a tinta da lura e sorprendeuse co tradicional porrón

28 ago 2025 . Actualizado á 08:46 h.

O chef José Andrés foi a invitado estrela da  nova entrega do programa de Meghan Markle en Netflix, Con amor, Meghan, que acaba de estrear en España a súa segunda tempada. O cociñeiro asturiano acompañou á  duquesa de Sussex durante unha xornada para axudarlle a preparar unha espectacular comida para todo o equipo de produción da serie. E optou, como non, por un menú 100% español.

A enchente optou primeiro por un espectacular picoteo propio do noso país. Tostas de tomate con bocartes ou canapés de pementos do piquillo con queixo azul para ir abrindo o apetito, así como unhas ostras á brasa con manteiga, ourizos de mar con lima e aceite, e algo que non podería faltar en calquera degustación española: xamón ibérico. Móstrao ben posto no jamonero e incluso chega a ensinarlle a Meghan os segredos do corte desta suculenta parte curada do porco. Tamén de como aproveitar a graxa: «Pódense facer ovos revoltos ou sopa de marisco», revélalle.

Pero o prato estrela chega despois. José Andrés propón facer un dos pratos máis famosos da gastronomía española: a paella valenciana. O chef de Mieres xa lle dá un dato que pode soar a polémica: «Segundo o dicionario, todo o que se cociña na paelleira é unha paella». Pero enseguida deixa caer a susceptibilidade que hai respecto diso da ortodoxia que hai acerca deste prato. «Pero para os valencianos...». Meghan cáptao  á primeira. «Van enfadar con esta?», pregunta ela. Pero o asturiano nega a maior. «Non, van quedar contentos, porque a que imos facer estará deliciosa».

José Andrés empeza a facer entón un espectacular arroz mariñeiro de lagosta. O chef desprega entón todo o seu saber sobre unha enorme paelleira, que, como el mesmo indica, úsase en emerxencias porque dá a posibilidade de «alimentar a todo o mundo». Primeiro, o esencial para o sabor. «O máis importante», incide o cociñeiro: o caldo. Nunha gran pota, ademais de peixe, suma as cabezas de lagostas que marcou previamente e engádelle tamén as cebolas, allo, tomate, loureiro e pemento que cociñou nunha tixola a lume lento pouco antes.

Mentres se cociña o caldo —ten tempo, xa que o deixa ferver uns 40 minutos—, comeza a cortar as luras e revélalle a Meghan un segredo do mar: «A tinta da lura é como o azafrán do mar», dille , mentres lle mostra de onde se saca. «Nunca a tires, isto é ouro!», exclama el, despois de que ela lle confese a súa paixón pola pasta con tinta de lura. «Pero nunca pensara de onde saía», recoñece.

Despois chega a quenda dos corpos das lagostas, un crustáceo que, revela Markle, non lle gusta ao seu esposo Enrique. «E aínda así, casaches con el?», chancea o chef, que asegura que se alguén no seu restaurante dille que non quere aceite nin allo, directamente chama «ao 911», o teléfono da policía estadounidense.

A continuación, a parella vai ao xardín para atoparse coa paelleira ao lume. Bótalle un pouco de aceite, a lura, o sal, azafrán, pemento e tomate. «Normalmente agora engádese o arroz para saltearlo un pouco, pero como é a túa primeira vez, é máis doado botar primeiro o caldo e, cando ferva, sumar o arroz», recoméndalle. Así o fan, e agardan. «Unha vez bótase o arroz non hai que movelo demasiado, deixamos que se cociñe 15 minutos, que se evapore o caldo e que o arroz absorba como unha esponxa todos os sabores».

O chef apaga o lume. O saboroso prato de arroz de marisco está case rematado. Case, porque falta engadir os medallones de lagosta para que se cociñen coa calor que aínda desprende.

Mentres agardan a que estea perfecto para a súa degustación, José Andrés aínda lle ten preparada unha última sorpresa da nosa cultura: o porrón. «É tradicional de Cataluña e perfecto para mesas longas de xente». Pégalle un grolo e explícalle que, despois, «hai que ir pasándollo a todo o mundo».