Honorino Raña, sarxento xefe do parque de bombeiros de Ordes: «Márcate asistir a persoas que coñeces»
ORDES
Este profesional ten nítida na súa memoria a explosión do bar Lesta en xullo do 2023, «non só pola magnitude do siniestro, tamén por ter que rescatar ao señor que me cortaba o pelo desde rapaz»
31 dic 2025 . Actualizado á 12:23 h.Son quen nos asiste na mala hora dun sinistro, xa sexa un accidente de tráfico, un incendio, un derrube, o imprevisible ... Son os servizos de emerxencia que todos queremos precisar o menos posible, pero que necesitamos que estean aí sempre alerta, de garda, vixiantes para acompañarnos cando uns minutos de diferenza na asistencia supoñen o fino fío que separa a vida da morte.
Os 18 efectivos do parque de Bombeiros de Ordes, integrado no Consorcio Provincial Contraincendios e Salvamento dá a Coruña e que abriu as súas portas o 1 de setembro do 2004, pertencen a esa rede que nos asiste nos sinistros. Honorino Raña é o sarxento xefe dun parque que rexistra ao redor de 220 actuacións anuais, e que abarca unha área xeográfica de 754 quilómetros cadrados: é a suma dos sete municipios da Comarca de Ordes, e aos que se suman tres parroquias de Carral e outras tantas de Abegondo, que por distancia poden atender en menor tempo que os seus compañeiros de Arteixo e Betanzos, respectivamente. A maiores, a anomalía da falta de parque comarcalizado en Santiago, deixa tamén baixo a súa competencia os municipios de Teo, Vedra e Boqueixón.
Como é un día de traballo no parque?: «Facemos gardas de 24 horas. A convivencia é unha parte moi importante do traballo, somos como unha familia, hai moito compañeirismo, xa se veu nas últimas protestas e folgas: a nada que ninguén levante a voz e pida axuda, imos todo en tropel», indica Raña. A garda en Ordes empeza ás 9 horas: a quenda anterior informa de novidades, desde intervencións a incidencias. «Comezamos revisando os catro camións, cun check-list, e tamén o material. Facemos un pequeno percorrido de dous ou tres quilómetros cos vehículos, probamos a bomba, arrancamos subequipos de combustión, e facemos prácticas, sobre todo, de cuestións porque pasou algo nunha intervención ou que levamos tempo sen facer, como colocar a camilla no vehículo autoescala para rescatar a alguén desde unha ventá. É algo que non se usa moito, pero ten un procedemento e queres estar solto para facelo ben. Tamén prácticas de excarceracións, de incendios, coas mangueiras, do noso...». A comida adoita ser conxunta de todos os efectivos da quenda: en ocasións un compañeiro cociña para todos, outros a levan preparada... Chega o descanso ata as 16.30 horas, e logo adestramento no ximnasio, repaso de fichas e procedementos.
Cae a noite e un descanso en alerta: «Aquí temos unha vivenda, podemos facer de comer, temos camas e televisión. De noite un está atento ao teléfono, en centralita», e todos dispostos a saír ante calquera eventualidade. Pasan as horas ata que chegan os compañeiros ás 9 da mañá: unha nova quenda, un novo día.
Algún suceso impactou a Raña especialmente?: «Teño un moi claro: a explosión do bar Lesta en xullo do 2023. Márcame pola intervención, porque foi un grande sinistro, e porque axudamos a retirar de debaixo dos escombros, entre a vida e a morte, ao señor que me cortaba o pelo desde que eu era un rapaz, ao que ía con meu pai, moi coñecido no pobo. Eu creo que o que marca a todo o mundo é cando tes que intervir con vidas humanas en xogo e os coñeces persoalmente». E hai outro suceso indeleble para tres bombeiros de Ordes: a súa intervención no accidente do Alvia, con Raña na base organizando posibles substitucións ou reforzos.
Profesionais que operan en distintos corpos e un obxectivo común: asistir a quen o precisa
Son profesionais que teñen un obxectivo común: asistir a quen precisa a súa axuda, con rapidez e eficacia. Forman con outros corpos, como a asistencia que proporciona Urxencias Sanitarias de Galicia-061, as distintas unidades de Policía Local cada municipio, de Guardia Civil e a coordinación do 112-Galicia, a rede de asistencia que nunca descansa, na que non hai festivos nin descanso.
Dá igual o nome do corpo en que se integren. Porque neste colectivo que coida de todos están os efectivos dos parques comarcais de Bombeiros, como os de Ordes, Arzúa e Santa Comba, que realizan unha media de ao redor de 220 intervencións en cada caso, e intégranse no consorcio provincial.
Están tamén os Grupos de Emerxencias Supramunicipais (GES). Na área de Santiago operan grupos como o de Sar-Caldas, con base en Padrón. Os seus doce profesionais resultan fundamentais en intervencións ante inundacións, accidentes e incendios, cunha formación continua que lles levou a realizar prácticas conxuntas no río co Grupo de Operacións Subacuáticas (GOAS) da Policía Nacional; o seu persoal conta con habilitación de piloto de drons.
Os servizos municipais contan con traballadores ao servizo de todos. É o caso do Servizo Municipal de Emerxencias de Teo, creado no ano 2006, e integrado por seis oficiais e un responsable, que non dubidan en compartir experiencias e mellorar a súa formación nas Xornadas de Emerxencias e Seguridade que organizan cada dous anos e a cuxa última edición acudiron incluso axentes da Xendarmería francesa e da Garda Nacional Republicana de Portugal. Protección Civil é outro corpo que desprega os seus voluntarios cada vez que é preciso: sábeno ben en municipios como Oroso e Santa Comba, agrupacións especialmente activas na área metropolitana de Santiago.
Son, todos eles, quen vela por prestar asistencia a quen o precisa e coa maior prontitude: sempre alerta.