Cando con tres anos entregamos aos nosos fillos ao sistema educativo facémolo confiando. Non queda outra. Só con ese exercicio é un capaz de desprenderse do que máis quere durante xe horas ao día. Un confía xa non en que estará ben que — oxalá— senón en que está nun lugar seguro. Cando esa clase que cheira a goma de borrar e ceras de cores convértese en territorio inimigo? Cando o patio, coa súa banda sonora de berros de alegría, convértese nun campo de minas?
Estes días algúns colexios de Ourense están a traballar de forma específica na prevención do acoso escolar, grazas a un programa da Xunta. Oxalá lles cale a todos. Oxalá lles sirva aos que poden sufrir acoso e aos que poden exercelo. Oxalá haxa máis iniciativas deste tipo, a pedimento da administración, dos propios centros, das familias. Nunca é suficiente o que se faga —na casa, na aula, na rúa— para evitar que un neno sufra no lugar ao que vai crecer, a aprender, a xogar...
Costa pensar como seguen adiante os seres queridos de nenos que quitan a vida porque non aguantan máis unha situación que, neste perverso século XXI, salta dos corredores do instituto ás omnipresentes redes, nas que quedan atrapados. Esas historias de final infeliz, do peor final, empézanse a escribir moito antes. É difícil saber cando se emborrona o relato. Pero o que non hai que perder de vista é que incumbe a toda a sociedade. Só hai unha cousa que lle dea tanto medo a un pai como que acosen ao seu fillo no colexio. Que sexa el o que o fai.