Esa «xeración perdida» que bautizou Strauss-Kahn para referirse a uns mozos que probablemente vivan peor que a xeración dos seus pais halles birlado a foto aos políticos por vez primeira nunha campaña electoral en España. Desorientados e confusos, eles seguiron dando mitins na recta final da semana a votantes convencidos e a militantes que acoden a oílos a cambio de transporte e bocadillo gratis. Pero o foco do interese apagouse nos pavillóns dos mitins e acendeuse nas prazas públicas; as de toda a vida. A interpretación reaccionaria da Xunta Electoral Central (JEC), que intentou prohibir o improhibible, confirmou canto lle tremen as pernas ao sistema establecido co movemento do 15-M.
lois.blanco@lavoz.es
A xornada de reflexión na véspera dunhas eleccións e a privación da liberdade de difundir enquisas desde cinco días antes son rescaldos da época da transición irreconciliables cos tempos presentes. A democracia tutelada polos partidos que se deseñou en España para conseguir un tránsito ordenado desde a ditadura non evolucionou en trinta anos cara a unha maior participación, senón que involucionó, porque o control dos partidos se estendeu por todos os estamentos do Estado. Unha mostra: a Xunta Electoral Central está integrada por xuíces, pero tamén por catedráticos de Dereito que propoñen os partidos en función da súa representación parlamentaria.
Se houbese listas abertas, eliminación de xornadas de reflexión e varias modificacións pendentes para descorchar os partidos e ventilar a casa da democracia, pégame que estariamos a falar igualmente de prazas cheas de xente esta fin de semana. Porque o que pasa é sinxelamente que hai unha marea case universal de persoas -voten o que voten ou non voten- que están ata os cumios ou ata moño, e que o seu cabreo coincidiu con esta era dixital na que os partidos, os sindicatos... e os medios de comunicación tradicionais perderon o oligopolio da distribución de información e da capacidade de convocatoria.
A amálgama de ideoloxías reunidas nas prazas non é un defecto, senón unha necesidade consubstancial para sumar apoios, porque indignadas estamos persoas sen distinción de raza, sexo, idade ou ideoloxía; moitas máis que todas as reunidas en todas as prazas esta fin de semana.
Gregos, irlandeses, lusos e españois somos os que pagamos o pato en Europa dunha crise desatada pola avaricia. Aínda que houbese listas abertas, pero estivésemos ao bordo dos cinco millóns de parados, as prazas estarían fartas.
Hai moitos motivos de indignación. Escoitar, por exemplo, ás axencias de cualificación pontificando cando foron colaboradores necesarios para que se producise o crac financeiro. Cada un de nós ten un ou un puñado de motivos para estar un pouco indignado, ata a detención do que chamou aos das prazas «xeración perdida», Strauss-Kahn, indigna. Sobre todo se a historia é a que se conta, e ten pinta de que así foi, unha vez que lle puxeron un brazalete, vixilancia 24 horas e unha fianza dun millón de dólares.
O ex director xerente do Fondo Monetario Internacional abalanzouse como un gorila macho sobre unha muller do servizo de cuartos que entrou no seu cuarto, pero no partido socialista francés aínda son maioría os que alegan que se trata dunha conspiración para eliminar da carreira cara ao Elíseo ao seu macho alfa, o señor Kahn que ía derrocar ao baixiño Sarkozy. Son marcianos.
Esta noite, o movemento pacífico das prazas se desintegrará, en aparencia. Os políticos elixidos democraticamente pola maioría volverán saír nas fotos. Pero o volcán está en erupción, e se os de arriba non o queren ver será porque son miopes e temerarios.