En política, catro semanas son catro séculos. Todo cambia nun segundo, nunha vila de Toledo. A política é un reloxo de area sen area. Pedro Sánchez conseguira algo incrible: axitar a campaña. As augas movíanse. Cheiraba a remontada. Hai partido, dicían. Non está todo perdido. Os zurdos xa estaban convencidos de todo iso. Na dereita negábano. Pero Feijoo empezaba a cheirar outra vez á peor naftalina para un político: ser o campión só nas enquisas, como hai tres anos. Sánchez desexaba seguir o camiño que marcaba Lula. Mobilizar ao seu exército de partidarios en WhatsApp. Triunfar con esa mestura de veleno e vitamina que son as redes. A precampaña pintaba de vermello. Xogaba nos estudios frívolos da tele, con bromas, con bailes. Debatíase sobre os vaqueiros. A esquerda era o sorriso. A forza do amor, ata en camisetas. En memes enrolados. E a dereita, o dúo do manso Feijoo co sultán Abascal, sen química. Mandaban os chistes. Atrasar o reloxo unha hora é o mesmo que votar a Feijoo e a Abascal e atrasar o país corenta anos. Parecía que funcionaba todo ese teatro. O relato volvía pertencer ao inquilino da Moncloa. Pedro Sánchez ría de ser «Can Sanxe». Onde está Soto del Real? Onde os secretarios xerais do PSOE condenados? Onde quedaban as xoias de Zapatero? Onde a condena ao irmán do presidente? Funcionaba o gas do riso. Ata que a realidade mandou parar. A realidade é moi cruel. Chegou o accidente. O choque brutal, o segundo fatal para o soño de Sánchez. Outra traxedia e a precampaña desfíxose. Enriba, o segundo golpe na mesma liña ferroviaria en nove meses volve afectar ao ministro amigo de Sánchez, a Óscar Puente. A un dos que máis lle gusta dar cana e menos exercer a responsabilidade. Quedan catro semanas. E catro semanas son catro séculos. Pero creo que esta vez acabouse. Game over. Non é cuestión de mala sorte. É un Goberno cunha coalición estrañísima que se saltou o mandato constitucional de ter Presupostos. Cinco anos sen contas do Estado. E non dá igual. Os números dun país serven para coidar as infraestruturas. Cando se sofren dúas traxedias tan seguidas, todos os memes que parecían graciosos convértense en obra de memos. Esquezan que xoga a presidencia. Está en disputa a administración dunha leira que sufriu dúas desgrazas imposibles de asimilar en nove meses. Non fai falta máis. Calquera o que fai é cambiar ao administrador da leira. Sánchez volverá intentar facer a súa maxia. Ao límite. Esa que ás veces lle fai pór caras estrañas, do enfado ao riso altanera. Forzará eses erros aos que Feijoo parece estar en ocasións abonado nos debates, pero dubido que os votantes muten máis. Están cansos. Toca cambiar, como tocou con Aznar, por mentir precisamente con Acebes sobre a orixe dos mortos duns atentados en trens. Igual necesitamos ao que os zurdos ven como aburrido e manso. Igual é a hora dun xestor sen máis. Alguén que nomee ministros capaces, non ministros tuiteros. O 29N sairemos de dúbidas. Pero unha montaña de mortos noutro accidente deixou a Sánchez desorientado. Hai límites que te borran. A ver por onde sae.