Non todo van ser paus para as mamás e os papás por ser tan adictos ou máis ao móbil que os seus fillos. Un pésimo exemplo. As casas, moitas veces, si que son colexios sen normas para as pantallas: barra libre de scroll. Pero hai etapas moi duras na maternidade e a paternidade. Aínda que, en resumo, poderiamos dicir que todas as etapas sono/sóno, como un Tour ou un Xiro que non remata nunca. O máis importante que nos pasa na vida aos humanos non vén con manual de instrucións nin hai ningún carné que te habilite para esa misión imprescindible para o futuro do planeta. Levámolo a cabo a pelo. E aprendemos e nos esnaframos día a día, con humor. O humor, esa sabedoría da humanidade, que non falte. Imos cun episodio do exercicio da paternidade como unha seda. No verán acentúase unha faceta terrible. É esa idade na que simplemente es o chofer ou a choferesa dos teus fillos. Só te queren polas prestacións que tes, pero ao volante do teu vehículo. Tamén te adoran polos bízums, claro. O que durante o curso xa é unha axenda repleta (traslados ao colexio, adestramentos...), no verán non se transforma en descanso e bonanza. Que vai. Nada máis lonxe da realidade. O pai, chámese como se chame, pasa a ser simplemente Ambrosio, un deses nomes de chofer das películas casposas dos sesenta e os setenta. Os rapaces, que teñen coña e son modernos, non nos chaman Ambrosio ou Federico, pero nos vacilan con que somos o seu «Papify» ou o seu «Mamify». Así aprendemos o duro que é o traballo do taxista ou de condutor dun coche de pago, só que amais os que pomos o coche, a gasolina e a dispoñibilidade a golpe de móbil somos nós mesmos: os seus queridos papás. Non hai horarios nesta misión. Coñezo a unha nai que leva ao seu fillo aos estudos en todo tipo de horarios; as clases e as extraescolares ás veces móvense como dunas no deserto. Esa nai que vive de atasco en atasco ademais está ao volante da tensa unidade móbil tamén para os adestramentos. O curso é duro para os que moven aos seus fillos. Pero durante o verán esa mesma nai ten que encarar a nova moda: as verbenas. Aquí depende do colegas que sexan dos seus fillos os pais. Os que van máis de enrolados e déixanlles quedarse ata o final dos concertos, aí están como campións do asfalto ás catro ou ás cinco da mañá. Uns fenómenos. Seguro que han rumiado moito este verán se ese esforzo servirá de algo. Que non o dubiden. O cariño sempre se nota, pero ser pais non consiste en ser amigo do teu fillo. Ás veces hai que dicir que non. E o que non o fai pagarao. De todos os xeitos, a todos meterannos ao final en pelotón nunha residencia. É o futuro que nos agarda por moito que fixésemos de «Papify» ou de «Mamify». Non quero rematar sen lembrar a todos os pais primerizos que non son os primeiros pais que hai sobre a Terra. Na historia, durante séculos e séculos, hai habido máis. Xúrollo. Non debutaron eles na maior aventura que se pode vivir. Antes, alguén máis que eles cambiou cueiros. Vou a polo meu fillo á estación.