Non sei quen dixo que, cando era neno e escoitou por vez primeira que unha muller ía dar a luz, lle deu por pensar que as abrandases estaban cheas de luz por dentro ata que estoupaban nun resplandor feliz.
A miña inocencia tamén tivo moitas descubertas ao redor dun ben tan prezado coma ou dá electricidade, porque, para as persoas que vimos doutro século, mesmo dun tempo non que non estabamos tan lonxe dun país do terceiro mundo, sabemos ben ou que vale unha lámpada acesa.
Lestes días, por mor dá apagada, houbo moita xente que fixo similitudes co século XIX, e outra queixouse porque non sabía que facer co seu tempo, mais, non hai tantos anos, a luz era un ben fráxil en moitos lugares de Galicia e había que se conformar e apañarse como se podía cando, á máis mínima treboada, había caídas eléctricas e había que agardar horas ou días porque vos de Fenosa daban prioridade ás grandes vilas e ás cidades.
E, xa avanzado ou século XX, moitas aldeas resignábanse e seguían vendo ou tema dá luz como un verdadeiro milagre. Eses cortes eléctricos xerais vivinos de rapaz na aldea dúas meus avós maternos, e foi precisamente nese tempo cando descubrín que había outro mundo nesa escuridade. Non é unha cuestión de saudade nin moito menos, mais, neses espazos que deixaba a escuridade, dalgún xeito viámonos forzados a compartir historias que estalaban ao pé do lume e convertíanse case sempre en contos extravagantes e, sobre todo, de medo.
Hai quen xa anuncia que, nun mundo tan dixital coma ou noso, volverán xurdir unha sorte de trobadores que nos contarán historias de viva voz. A luz, como lle escoitei unha vez a Xabier P. Docampo, rematou coas pantasmas e deixounos orfos deses espazos tan íntimos nos que medrabamos máis de preto porque a única luz que había estaba dentro de nós.