Non sei quen dixo que, cando era neno e escoitou por vez primeira que unha muller ía dar a luz, lle deu por pensar que as mulleres estaban cheas de luz por dentro ata que estoupaban nun resplandor feliz.
A miña inocencia tamén tivo moitas descubertas ao redor dun ben tan prezado coma o da electricidade, porque, para as persoas que vimos doutro século, mesmo dun tempo no que non estabamos tan lonxe dun país do terceiro mundo, sabemos ben o que vale unha lámpada acesa.
Estes días, por mor da apagada, houbo moita xente que fixo similitudes co século XIX, e outra queixouse porque non sabía que facer co seu tempo, mais, non hai tantos anos, a luz era un ben fráxil en moitos lugares de Galicia e había que se conformar e apañarse como se podía cando, á máis mínima treboada, había caídas eléctricas e había que esperar horas ou días porque os de Fenosa daban prioridade ás grandes vilas e ás cidades.
E, xa avanzado o século XX, moitas aldeas resignábanse e seguían vendo o tema da luz como un verdadeiro milagre. Eses cortes eléctricos xerais vivinos de rapaz na aldea dos meus avós maternos, e foi precisamente nese tempo cando descubrín que había outro mundo nesa escuridade. Non é unha cuestión de saudade nin moito menos, mais, neses espazos que deixaba a escuridade, dalgún xeito viámonos forzados a compartir historias que estalaban ao pé do lume e se convertían case sempre en contos extravagantes e, sobre todo, de medo.
Hai quen xa anuncia que, nun mundo tan dixital coma o noso, volverán xurdir unha sorte de trobadores que nos contarán historias de viva voz. A luz, como lle escoitei unha vez a Xabier P. Docampo, rematou coas pantasmas e deixounos orfos deses espazos tan íntimos nos que medrabamos máis de preto porque a única luz que había estaba dentro de nós.