Se o meu médico decidise diagnosticar a miña doenza e pautarme o tratamento a través dun chío, pediría unha segunda opinión. Hai cousas que merecen algo máis ca unha frase ben construída e uns cantos caracteres.
A política é unha delas.
Comeza a campaña electoral e volveremos asistir á competición por conseguir o titular máis provocativo, o vídeo máis compartido, o chío con máis reaccións. Todo rápido. Todo medido. Todo desmedido.
Gobernar nin é rápido nin cabe nunha pantalla.
As propostas sobre vivenda, educación, sanidade ou emprego necesitan máis ca un slogan: explicacións, números, consecuencias e prioridades. E preguntas incómodas.
Unha campaña electoral debería ter candidatos fronte a fronte, con xente diante, poñendo as cartas enriba da mesa. Non para insultarse nin interromperse. Para responder as preguntas que xurdan, respostas que son importantes para a cidadanía.
Dígame se teño algo grave, doutor. Á cara, non cun chío. Aos médicos esixímoslles que nos expliquen que nos pasa; aos avogados, que nos digan que facer; aos profesores, que xustifiquen o que ensinan...
Os políticos, en cambio, semella ser suficiente con estaren en contra de algo. Non debemos confundir comunicación política con política.
No fondo, hai outra cuestión: deixámonos levar. As redes permítennos elixir a quen escoitamos. Rodeámonos de quen pensa coma nós, lemos as opinións que nos dan a razón e pasamos de longo do que nos incomoda. Así é.
E se escoitásemos o candidato que non imos votar? E se ten algo interesante que dicir?
Unha democracia seria necesita representantes políticos capaces de poñer as cartas enriba da mesa e cidadáns dispostos a mirar os naipes do outro.