Pode alguén gañar unhas eleccións tendo practicamente todo en contra? Pedro Sánchez está convencido de que si. Só así se explica que convoque as urnas nun momento no que todas as sondaxes serias —onde, por descontado, non habita o CIS de Tezanos— apuntan a unha maioría folgada do dupla PP-Vox, situándoa incluso por amais dos 200 escanos. Pero o presidente cre atopar o que na xerga política chaman «fiestra de oportunidade» e que a sabedoría popular definiu de toda a vida como a ocasión pintada calva.
A derrogación de dous decretos sobre vivenda é un severo correctivo que obrigaba a convocar eleccións. Con todo, o sanchismo véndenos agora ese sonoro fracaso como unha xogada mestra, porque pode aprobalos arteramente na Deputación Permanente. A narración oficial sostén que o fracaso serviu para recuperar a iniciativa e desperezar a unha esquerda amodorrada no mellor dos casos, e indignada polos embustes no peor.
Pero a operación é dun funambulismo extremo se se contabilizan os chumbos que o candidato arrastra nos nocellos. Destaca o campo da corrupción, con 17 causas abertas e 127 imputados orbitando ao redor do universo gobernamental. O seu antecesor, José Luis Rodríguez Zapatero, vaga xa como un cadáver político tras coñecerse o episodio das xoias millonarias e a súa imputación no caso Plus ultra. O seu irmán foi condenado e a súa esposa está á espera de xuízo. E, por se a asfixia penal supuxese pouco equipaxe, a inflación roza o 5%, deixando o peto do contribuínte pelado e a cesta da compra en niveis de deporte extremo.
Con este mapa meteorolóxico, calquera gobernante no seu san xuízo agardaría un anticiclón máis propicio antes de abrir as urnas. Pero Sánchez venera con fe cega o dogma do seu propio manual de resistencia, aínda que agora se pareza máis ao da ruleta rusa. Fronte a unha paisaxe en ruínas á esquerda do PSOE, el mantén a convicción íntima de que poderá saír ao balcón de Ferraz a proclamar aquilo de que «somos máis», aínda que xa se acaba de demostrar que, en realidade, eran menos.