Claro que aquí non hai quen viva. Os galegos enquisados por Sondaxe, antes do estalido social e da acampada de Sol por Maricarmen, sinalaban a vivenda como o seu principal problema. Comprar un piso está imposible. E alugalo, case imposible. Dá igual marcar zonas tensionadas: todas o son. Maricarmen vivía nunha rúa privilexiada de Madrid por unha renda que é a metade do que moitos pagan por un cuarto nun piso compartido na mesma cidade. É imposible non sentir compaixón por unha persoa de máis de oitenta anos que remata nun hospital. Pero hai que razoar que Pedro Sánchez enseguida viu nesa muller a cortina de fume perfecta para a malleira que segue recibindo pola súa inacción en Ceuta. Xa temos dúas acampadas: a dos estómagos satisfeitos e as visitas de famosos en Sol, e a dos estómagos baleiros sen visitas de famosos na praia do Tarajal, xa chamada «do Carajal». Só nos pode salvar de tanta manipulación o humor. Agora hai dous Maricarmen famosas neste país: a pobre muller do Retiro e Mari Carmen, a ventrílocuo dos bonecos. A segundo fixo soadas a catro personaxes; a primeira púxolles cara estes días na aproveitada realidade de políticos e famosos profesionais. Nikol, o pato enxebre e irreverente, está claro quen é: Pedro Sánchez. Ninguén lle gaña en enxebre e en irreverente. Correu a botarlle a culpa a Ayuso e a Almeida, tal como fixo con Vivas por Ceuta. Nikol podería ser tamén Carlos Bardem, que se achegou á «zona cero» e deu discursos incendiarios. Outro ao que lle sobra morro. Daisy, a nena respondona, é a señora de Galapagar. A eurodeputada Irene Montero non faltou á cita. Como Daisy, xa temos tamén á súa sombra, Ione Belarra. Non necesitamos outra actriz: as dúas soíñas gañarían premios Goya. Mari Carmen, a ventrílocuo, púñalle voz ao león hipersensible: Rodolfo. Lémbrano? Creo que aquí non necesitamos políticos. Temos a un xenio que é o mellor vendedor de si mesmo, coma se toda a súa vida fose político. O león Rodolfo é Almodóvar; ten o pelazo e a hipersensibilidade para iso. Apareceu en Sol como o Deus que é e fíxose carne sufrida con el Sindicato de Inquilinas. Pero se hai un personaxe que fixo popular ata o infinito e máis aló a Mari Carmen e os seus bonecos é dona Rogelia, a avoa de Orejilla do Sordete. Para este papel, estes días hai sopapos. En política, se lle pon unha pañoleta, a que máis o merece é Yolanda Díaz. Yolanda «Rogelia» Díaz proclamou —no seu labor moi de ventrílocuo, que practica a miúdo— que hai que rebelarse contra o Goberno. E iso que ela é vicepresidenta dese Executivo. Necesita a Sánchez para ter algunha posibilidade de saír elixida raíña da OIT; o seu merecido exilio dourado. Pero non sabe optar polo silencio cando ve a máis mínima oportunidade para lucir o seu vestiario de Pasionaria. No mundo dos famosos profesionais, Rogelia podería ser tamén Ana Belén, benefactor de todas as causas que lle pillan a man. O centro de Madrid queda mellor que Ceuta. Xa Valle-Inclán sabía que a España, á diversa e á outra, só lla entende desde o esperpento e a gargallada. Iso, ou que o último apague a luz, que tamén está carísima.