Á Academia Española caeulle máis dun chorreo nas redes sociais por conservar no seu dicionario a palabra almóndiga. O certo é que está aí desde a primeira edición da obra, de 1726, aínda que xa entón, e ata hoxe, remitía desde ela á forma ortodoxa, que é a que máis se emprega, e a única na lingua culta, albóndega. Esta dá nome a unhas bólas de carne ou peixe moi picado que se mesturan con ovo batido, pan relado e especias, e que se adoitan sofritir e guisar. Na actual edición do DLE incorporáronse as notas de que almóndiga é «nome feminino desusado» e que «é usado como vulgar».
Aquela primeira edición, a coñecida como Dicionario de autoridades, indicaba varias posibles etimoloxías de albóndega. Co tempo, a RAE quedouse con albúnduqa, do árabe hispánico, procedente á súa vez do árabe clásico bunduqah, e este do grego (káryon) pontikón ‘(noz) póntica', por similitude na forma. «Qualquiera destas etymologías —concluía en 1735— é mui própria polo seu significado, e pola voz: e engadindo o artigo Ao convén coa nosa voz Albóndega».
Efectivamente, nos textos antigos xa se empregaba máis albóndega. É a forma que utiliza Enrique de Villena no seu tratado gastronómico Arte cisoria, de 1423: «... son mester especiais cortes, así como empanadas, pastiçes, asadas, albóndegas recheas, o ventre do puerco adobado, a cabeça do puerco, tripas recheas, morcillas, longuanizas, sopas douradas, tartras, fojaldes, pans de figos, sopresadas e outras moitas que se contan na arte do cozinar».
A pesar de a indicación da Academia de que non debe empregarse almóndiga (Dicionario panhispánico de dúbidas), da que tamén di que é «propia da fala popular dalgunhas zonas», o seu manifesto rexeitamento non lles abonda a algúns personaxes pouco lidos. Estes parecen crer que a mera presenza de almóndiga no Dicionario avala o seu uso, a pesar de as notas que leva o artigo. E iso explica que aínda hoxe apareza nalgún texto.