Xa asoma ao lonxe. Pasará esta semana e o outono abalanzarase sobre o territorio como unha nube, ou como esa néboa que en ocasións cóbrenos coa súa capa. O peto non estará farto. Os gastos do colexio, as vacacións pasadas e o cruel ritmo dos prezos, asediarannos. En política todo seguirá igual, ou parecido. Cheguei ao convencemento de que pase o que pase xa non pasa nada. Un país que leva toda a lexislatura sen presupostos e cun Goberno sen maioría parlamentaria é un país politicamente insólito, extravagante e con escaso apego aos preceptos da democracia: un deles sinala que sen presupostos non se pode gobernar e é preciso convocar eleccións. Isto non só o di o sentido común, senón que o aseveraba hai poucos anos o actual presidente do Goberno. Aseveraba tantas cousas, e todas tan cheas de razón cando transitaba pola oposición, que contemplar o seu percorrido nos seus oito anos de mandato constitúe un verdadeiro exercicio de perplexidade.
O asombro e a melancolía irán da man este setembro e durante todo o curso político. Un asómbrase, e tórnase melancólico, cando se critica voz no alto os resultados obtidos pola extrema dereita en Alemaña e, con todo, cala ante un país que nos enviou a 80.000 dos seus cidadáns. Incluso hai quen defende a Marrocos. A Alta Sajonia, que votou o que lle veu en gana, é un inimigo da democracia. Con todo o país que nos ameaza constantemente e que asegura que dous das nosas cidades acabarán nas súas mans, é un socio leal e que só nos outorga confianza. Que farase cos miles de persoas que aínda deambulan por Ceuta? Algúns membros da esquerda, incluso os máis incondicionais, xa deron solución: repartilos entre todas as autonomías españolas. Chama a atención que moitos deles vivan en urbanizacións luxosas e seguras. Tamén que envíen aos seus fillos a colexios de elite exclusivos, en España ou o estranxeiro. Son os mesmos que renegan das universidades privadas pero que non pon reparos a obter títulos nelas. Paradoxos deste país contraditorio, por non dicir incoherente e desatinado.
A política xa non alberga un chisco de melancolía. E non lle viría mal: deixarse ir nun hálito de languidez e prostración. Esquecerían quizais as declaracións irracionais, o balbordo e o alboroto ao que xa nos ten acostumados. Pero non hai xeito. Todo é imposible. Polarizáronse tanto as posicións que xa só queda adscribirse a un ou a outro lado. E se non te adscribes, alguén haberá que o faga. Vivimos tempos de negro ou branco. Non hai metades nin medios. Igual que apenas existe xa a clase media: cada ano estreita un pouco máis, debido ás suntuosas cargas impositivas. O poder adquisitivo mingua, a pesar dos números que nos ofrece a macroeconomía. O futuro véxoo neblinoso. Será a bruma da melancolía.