O Ministerio do Interior recoñeceu a existencia dun dossier secreto no que se atopan fichados decenas de xornalistas, clasificados segundo a súa ideoloxía, simpatías ou querenzas. A noticia desvelouna O Confidencial. Segundo este diario dixital, o dossier chámase «Tertulianos. Radio e Televisión» e concluíuse no 2024. Ao longo do mesmo escríbense apreciacións como «afín ao PSOE», «tendencia conservadora», «independente», «é de centro dereita moderado», «xornalista polémica», «extrema dereita», «desinformación» e moitas máis.
En cada ficha recollida engadiuse tamén unha foto do redactor de quenda. O encargo deste traballo fíxose desde a oficina de comunicación do ministerio en decembro do 2023. Entón reuníronse quince persoas do departamento e acordaron a elaboración dunha clasificación de xornalistas segundo as súas ideas políticas. E fixar se a idea xa tiña certo tufillo fascistoide que varias das persoas alí presentes negáronse a participar na iniciativa alegando que se trataba dunha acción anticonstitucional.
Agora, o Ministerio do Interior recoñece a existencia do citado informe, pero, como non, exclúen a Grande-Marlaska de calquera responsabilidade sobre a súa xénese. É dicir, que do mesmo xeito que sucedeu coa invasión de Ceuta, o ministro non se decatou de nada do que estaba a acontecer. Xusto o que se require dun cargo como o seu: estar o máis informado posible.
O progresismo leva a gala ter como piares básicos do seu sustento sólidos principios. Baséase na defensa de dereitos para a cidadanía, o respecto ás liberdades e a igualdade de oportunidades para todos. Este dossier de xornalistas amigos, indiferentes ou inimigos vai en contra de todo o aparato da progresía, porque divide á prensa entre bos e malos segundo o seu nesgo ou forma de entender a realidade. Este intento de control dos medios por parte do Goberno é máis propio daqueles que non cren nos valores dunha sociedade que vive en liberdade.
Pero volvamos a Fernando Grande-Marlaska. A súa fichaxe por parte de Pedro Sánchez foi considerado por todos un grande acerto. O outrora xuíz labrárase un gran prestixio na súa carreira profesional. Esquerdas e dereitas admiraban a súa valentía e bo facer na loita contra ETA e a súa contorna. Pero desde que é ministro a súa fachada de solvencia decaeuse aos poucos, ata chegar a un punto no que carece de credibilidade e no que se converteu nun fiel reflexo do gretado Goberno de Pedro Sánchez. Marlaska xa non ten crédito e o que lle faltaba era que nun departamento baixo as súas ordes elaborásense listas negras da prensa sen que el se decatase. De verdade era necesario clasificar de forma secreta aos xornalistas? É progresista facer unha ficha coa cara dunha persoa e a súa orientación política? Con que finalidade se fan tal clasificacións? Tomáronse decisións en base ao documento secreto? E se se tomaron, cales son?
Pedro Sánchez e Marlaska conseguiron converter a palabra progresismo nunha milonga.