Os políticos fóronse de vacacións prometendo un cambio nas hostilidades políticas, coas que tanto nos aburren. Sucedeu nos incendios de xullo. Nada diso houbo. Enseguida, Ceuta volveu dividir a España en dous. A unión, que nunca foi real, desapareceu co fume dos lumes. E os dous bandos nos que está partido o país retomaron a súa loita co asalto á integridade nacional de España. Foi un asalto. O Goberno non estivo á altura. Pasou un mes e non se fixo nada. O único sinal coa que hai que quedarse é que Pedro Sánchez está máis disposto á guerra que nunca para intentar gañar as eleccións ou para dar a batalla nas rúas desde a oposición. O presidente hai tempo que está á esquerda de Sumar e de Podemos. O presidente hai tempo que sabe que esa posición é o único camiño para intentar unha suma que lle salve os mobles nos próximos comicios, sexa cando sexa que as convoque. Di o xornalista Pedro J. Ramírez que Sánchez ten dúas follas de ruta moi claras. Unha, intentar gañar as eleccións cunha fraude electoral electoral, axilizando a posibilidade de que ningúns dos emigrantes regularizados poidan votar. O PSOE xa actúa na Arxentina para captar adhesións. O PSOE perdeu de forma brutal en Andalucía, pero, ollo, gañou no voto exterior. Serviralle? Este camiño da emigración xa o transitou Fraga hai moitos anos en Galicia. E logo curiosamente Feijoo. Agora é Sánchez. Moitos dos regularizados non poderán votar ata o 2031. O do golpe electoral que sinala a dereita mediática é unha esaxeración. Pero algo se move. Pedro J. Ramírez di que, se falla este intento desesperado de gañar as eleccións, está o plan B de Sánchez. Trátase de quedarse na oposición e de extremar ao límite o seu discurso ante un hipotético goberno PP-Vox, para incendiar as rúas. Un plan B do todo irresponsable. Pregúntome se Sánchez terá uns resultados que lle permitan liderar unha oposición. Se poderá seguir sendo o líder do partido sanchista ou se todos os que o están desexando no PSOE pasaranlle factura. Cortaranlle a cabeza. Detrás de Ceuta hai unha estratexia clara de dividir. O presidente atreveuse ata a sinalar ao rei na súa primeira entrevista á Cadena Ser: «Leva 20 anos reinando e non foi alí». Este paso cara adiante que agora inclúe a Felipe VI demostra que Sánchez pensa morrer atacando. Non retrocederá na súa estratexia. Exculpa de forma irresponsable a Mohamed VI e ataca a Felipe VI. As súas intencións vense de lonxe. Preocúpanlle os ceutíes, preocúpanlle os inmigrantes, pero preocúpalle moito máis axitar. Ceuta e Melilla son a xeografía perfecta para polarizar, para engadirlle grosor ao muro que separa hoxe á sociedade española. Todos somos humanitarios, pero moi poucos queren aos inmigrantes no seu territorio, diante das súas casas. O problema é complexo, pero é perfecto para que Sánchez regrese como o Cid, o Cid da esquerda española. O seu discurso é sinxelo, pero difícil de crer por simplista: a violencia vén da ultradereita, e a salvación, da esquerda.