Hai unha trampa vestida de liño que se coa desde hai meses nos nosos teléfonos. Chámase tradwife e protagonízana mulleres mozos que gravan o seu día a día dedicadas por completo ao pan de masa nai, a limpeza impecable e a atención aos seus maridos. Nun mundo exasperado e precario, a idea de atrincheirarse nunha cociña de revista con vestido de flores e pastel recentemente enfornado véndese como o refuxio definitivo. Os anos cincuenta, si, pero con luz de estudo e filtro de beleza.
A trampa non está en que unha muller elixa quedarse na súa casa. O risco empeza cando a tendencia traspasa o algoritmo e cala no debate público como unha vida desexable. Cando a renuncia á independencia económica disfrázase de rebelión contra o estrés moderno e cóase o sentimento de que a emancipación foi un timo, que a liberdade só nos deixou ojeras e que a auténtica paz pasa por soltar o volante e que manexe outro. Porque o paradoxo é case cómica. Estas predicadoras do sacrificio non viven á marxe do sistema; monetizan a súa suposta entrega. Gravan a rutina doméstica cun iPhone de última xeración, cobran das marcas por recomendar un mandil e facturan miles de euros por ensinar o feliz que se é non tendo ingresos propios. Esa estética de conto borra a memoria dunha plumada. Converte en moda unha dependencia que para as mulleres de antes non foi unha elección. Desexar o envoltorio daquela época mentres gozamos das garantías que elas non tiveron é unha frivolidade. Non é un luxo contemporáneo: é simple amnesia. É esquecer demasiado pronto o que custou gañar o dereito para decidir.