Resposta ao artigo «Este no es el BNG que yo conocí»
Estimado señor Barreiro Rivas: lin con interese o seu artigo «Este no es el BNG que yo conocí», publicado en La Voz de Galicia. Como colegas da Universidade de Santiago de Compostela, debo dicirlle que comparto parcialmente o seu diagnóstico: este BNG non é, certamente, aquel co que vostede rivalizou nos anos oitenta. É o BNG que hoxe lidera a oposición como alternativa de goberno, cun proxecto cada vez máis atractivo para galegas e galegos.
Comecemos por unha cuestión menor só en aparencia. A persoa á que vostede identifica como «enxeñeira forestal» non o é: son doutora enxeñeira agrónoma. É un dato público, sinxelo e doadamente comprobable. Nun artigo que pretende extraer conclusións políticas dunha declaración sobre o modelo forestal, non parece o mellor comezo confundir a formación de quen a formula. Se falla un dato tan básico, a disección posterior corre o risco de quedarse en autopsia sen cadáver.
O seu texto atribúe ás miñas palabras unha intención que non teñen. Non hai nelas ningún lapsus linguae sobre o BNG, nin emenda á súa posición política, nin abandono da defensa dun modelo forestal sustentable e adaptado á realidade galega. Hai unha idea elemental: non se poden aplicar dous patróns de rigor segundo o territorio do que se fale.
O eucalipto non se converte noutra especie ao cruzar unha fronteira administrativa. É o mesmo en Andalucía e en Galiza. O que cambian son as condicións climáticas, a estrutura da propiedade, os usos do solo, o abandono, a planificación forestal e os riscos ambientais. Precisamente por iso cómpre discutir con rigor, non empregar as diferenzas territoriais como comodín para eludir un debate incómodo para o PP. E resulta llamativo que en todo o artigo só nomea unha vez o eucalipto.
A finais de xuño, o BNG presentou en Bruxelas ante a Comisión Europea o seu plan de acción sobre medio rural e biodiversidade forestal. Alí coincidiron con nós na necesidade de non apostar polos monocultivos de eucalipto, tamén pola súa relación coa problemática dos lumes: unha evidencia que a Xunta de Galiza parece ignorar, aínda que a Junta de Andalucía si recoñeceu.
O BNG non é unha embarcación que faga auga porque existan reflexións e matices. Ten quilla, rumbo e unha capitá que sabe gobernalo. A unidade non é silencio: é compartir un proxecto e avanzar. Quizais iso sexa difícil de recoñecer desde itinerarios políticos que aconsellan prudencia antes de expedir certificados. Montserrat Valcárcel. Profesora do Campus Terra da Universidade de Santiago.
Cando o deporte deixa de ser valores
«O deporte é vida, valores, equipo, respecto, xogo limpo, ilusión… e, sobre todo, diversión». Este é a mensaxe que transmite o slogan da Agrupación Cristo Rey de Oleiros. Con todo, para algunhas familias a realidade vivida recentemente dista moito deses principios. Varios preadolescentes que levan vinculados o fútbol desde idades moi temperás recibiron con profunda tristeza a noticia de que non continúan formando parte da agrupación. Son nenos que creceron compartindo adestramentos, partidos, amizades e experiencias, e que entenden o fútbol, ante todo, como unha oportunidade para gozar, facer amigos e crecer como persoas. Son menores que se atopan nunha etapa especialmente importante do seu desenvolvemento persoal, unha idade na que a autoestima, a confianza e o sentimento de pertenza a un grupo teñen unha enorme importancia.
Por suposto, calquera club ou entidade ten dereito a establecer os seus criterios deportivos e a tomar decisións sobre os seus equipos. Pero tamén cabe preguntarse que valores queremos transmitir aos nosos fillos cando falamos de deporte basee. Queremos ensinarlles unicamente que os mellores son quen debe continuar? Que o resultado e a competición están por amais da amizade, o esforzo e o compañeirismo? Ou queremos que aprendan que tamén existe un lugar para quen quizá non destaquen tanto deportivamente, pero achegan algo igualmente importante ao grupo? Porque un neno non debería sentirse menos válido por non levar o número 10 ou por non ser considerado un dos mellores xogadores.
Estes mozos quizá non sexan os que máis destaquen sobre o terreo de xogo, pero achegan algo que ningún marcador pode medir: educación, compañeirismo, amizade, esforzo, respecto e, sobre todo, un sorriso.
Oxalá esta situación sirva para abrir un debate sobre que queremos que sexa realmente o deporte basee e que mensaxe estamos a transmitir aos nosos nenos.
Porque, ao final, gañar un partido dura 90 minutos. Os valores que se aprenden durante a infancia duran toda a vida. M. José Veiga. Oleiros.
Un can é un can
Nos tempos que corren compre lembrar que, si anda coma un can, mexa coma un can e ladra coma un can, é un can. Entón non ten que ir nunha silla dun cativo, non hai que levalo no colo, nin lle fai falla unha cazadora vaquera ou uns calzos nos pés. ¡É un bicho! Se lles queremos ben, hai que deixalos vivir coma o que son, humanizar a outra especie non é necesariamente bó para eles. Neste mundo falto de cativos, fillos e netos, parece que falta a quen darlle agarimo e os cans están sendo forzados a xogar ese rol, namentres hai unha chea de soedade non desexada. Sigamos querendo e coidando os cans, pero repartamos ese amor que temos entre as mascotas e os veciños da casa do lado que non teñen con quen falar en todo o día ou con quen dar un paseo. Roberto García Fernández. Moeche.