Envexo o presidente do Goberno. A este moi en concreto, pero tamén a outros anteriores. E non polo suposto. Ou sexa, non pola súa alta representación. Non polo seu coche oficial. Non pola súa axenda. Non pola súa mandíbula. Non por levantar o teléfono e poder conversar coas persoas máis intelixentes do planeta. Que vai. Envexo o presidente polo seu flema. Pola súa correa, imos. Que ás veces declina en callo. Sentín antes unha envexa parecida con Rajoy. O día da moción de censura, cando nos presidiu durante un intre o bolso de Soraya e el pasouse oito horas no restaurante Arahy comendo salmorejo, anchoas de Santoña e solombo de vaca galega. Que tipo. Quen tivese esa substancia. A túa carreira política polo desaugadoiro e ti trasegando un bo whisky no reservado dun mesón e alleo ao barullo. Todo un soño para quen soporto unha factura de inquedanzas e culpabilidades que corromperían o salmorejo nada máis avistalo. Agora, os dardos da miña peluxe diríxense cara a Pedro Sánchez. Ver que a cousa pedresa tirando a fatal e o home vai ver ao papa e di que non convoca eleccións porque ía arrasar e iso sería ventajismo e esas cousas el non as fai, vaia por Deus. Impresionante. Se o pensa de verdade, impresionante. E se foi un chiste, máis impresionante aínda. Ou en argot Rufián: se é verdade, unha merda, e se é mentira, unha merda aínda maior. Quen puidese facer algo así, o meu madriña. Manter esa convicción nunha mesma. Permanecer firme, acougada e allea ao furacán, estraña ao desastre, ao cataclismo, ao caos. Ou cultivar un sentido do humor a proba de UCO, como os músicos do Titanic e a súa obstinada profesionalidade, indiferente á pura morte.
Aínda que quizá sexa xusto esa forma de ser a que permite chegar a presidente. Esa flema. Ese callo. Ese humor. Que envexa.