A Lúa creárona os poetas. É a moeda de prata que un vate leva no peto do chaleco, no que non leva o seu reloxo de leontina. A Lúa é dos poetas románticos e conquistouna primeiro a ficción. Jules Verne puxo rumbo ao satélite terrestre con dous libros en 1865 e en 1870. Asombrosa, como noutras ocasións, a capacidade do francés Verne de anticipación. Cravou algúns aspectos que logo se fixeron reais co Apollo 11, un século despois. Verne mete no proxectil de forma cónica a tres tripulantes. Tres foron os que viaxaron cen anos máis tarde. A cápsula da Nasa tamén era cónica. Verne ponos en órbita desde Florida. E tráeos de volta ao océano Pacífico, igualiño que o Apollo 11. En 1902, Georges Méliès fai a súa película muda sobre os libros de Verne. E crea esa imaxe poderosa do foguete cravado no ollo da lúa. Ramón Gómez da Serna mollou no po de estrelas as súas greguerías ata en tres ocasións: «A Lúa é un banco de metáforas arruinado. A Lúa é unha farmacia de quenda na soidade dos campos. A Lúa é o ollo de boi do barco da noite». A primeira e a terceira, moi fermosas. Non foi o único. É moi famosa a definición dos humanos atribuída a Confucio e que se apoia na lúa: «Cando o sabio sinala a Lúa, a necio mira ao dedo». A Lúa é do aullido dos lobos. Crece e decrece. Manexa as mareas. É unha icona única. Así que nos fascinou a misión Artemis 2. Outro clásico dixo que a Lúa é como os seres humanos, todos temos o noso lado escuro. Lorca levaba moi ben co satélite. Case a tiña por flor na súa ojal, antes de que os fascistas lle fixesen outros ojales coa súa miserable munición roubándolle a vida, a poesía e o teatro. O cómic tamén pisou a Lúa antes que Armstrong. Fíxoo Hergé con dous cómics. Obxectivo: a Lúa e Aterraxe na lúa. Corrían os anos 1953 e 1954. Antes xa o publicara no serial Tintín (1950). Todos temos na memoria o foguete con cadros vermellos e brancos, coma se estivese tapizado por un mantel do típico restaurante italiano. Igual que Verne, Hergé (o seu nome artístico vén da pronuncia das súas iniciais ao revés) acertou en moitos aspectos. Tintín emprega a palabra «paso» ao tocar o chan do satélite, igual que Armstrong e o seu «paso para a humanidade». Agora, os dous libros de Hergé pódense conseguir nun só volume titulado Tintín na lúa. Son fascinantes. É un agasallo estupendo para intentar que os seus fillos deixen por unhas horas as pantallas aproveitando o ronsel da nave Artemis 2. Están Haddock e os seus improperios, hai unha operación de espionaxe entre Sildavia e Borduria. É máis clave que nunca o profesor Tornasol. Unha auténtica gozada. Hergé cravou a ausencia de gravidade e o seu efecto, nada menos que no whisky do capitán Haddock. Debuxou como ninguén este xeito de flotar, a ingravidez. Non se trata de quitarlle todo o mérito á ciencia e aos investigadores, que son os que o teñen. Pero a Lúa foi cazada de mil xeitos. E unha vez máis ver a terra desde arriba serviunos para darnos conta do pouca cousa que somos. Un planeta con forma de balón de fútbol, algo deshinchado polos polos.