Hai palabras que non esquecen. E hai formas de dicilas que marcan para sempre. O meu avó, de 85 anos, está ingresado no Hospital Naval, na terceira planta. É unha persoa enferma, si, pero tamén alguén cunha vida enteira detrás, cunha familia que o quere e que intenta sosterse entre o medo e a esperanza. Nese contexto, un médico díxonos que non nos fixésemos ilusións e que, «segundo o libro», reúne todos os parámetros para estar morto. Non cuestiono o diagnóstico. Cuestiono a forma. Porque non todo vale.
Porque ter 85 anos non pode significar menos respecto, menos coidado ou menos humanidade. Porque a idade non converte a ninguén nun número nin nun caso sen rostro. O medicamento non é só ciencia, é tamén palabra, mirada e acompañamento. E cando iso falla, o dano vai máis aló. Ás veces non se pode cambiar o que ocorre, pero sempre se pode elixir como estar. Oxalá quen hoxe informa non esqueza que algún día tamén estará alén, con 85 anos, necesitando algo máis que un diagnóstico: humanidade.
Silvia Fernández Rodríguez
Valdoviño.