Alguén se gastou moito diñeiro en conmovernos co caso Noelia Castillo. Comigo conseguírono. Escribo coma se me pesase toda a pena e a amargura desa moza, espremida ata o final da súa existencia. Doe vela esgotada, escoitala contar como se foi afundindo, sen axuda, nun pantano tras outro. Unha familia rota que non soubo ocuparse dela. Unha avoa e unha nai que a besuquean moito na entrevista, pero foron incapaces de evitar que a internasen en centros de acollida da Generalitat dos 13 aos 18 anos. Estes centros non se mencionan na entrevista, senón uns «psiquiátricos», en non se sabe que época. Ninguén puido impedir que se xuntase, segundo a propia Noelia, con persoas pouco recomendables que a conduciron á droga e a comportamentos perigosos. Hai moitos responsables da morte de Noelia, á parte dela mesma. Non só un pai retratado como alcohólico e ludópata, que nunca se interesaba pola súa filla, «Non sei para que quéreme viva», di nun primeiro plano aterrador. E o noivo violador, e esas dúas violacións grupais. Como non vai querer morrer esta moza? Aínda que non padecese un trastorno obsesivo compulsivo diagnosticado. E un trastorno límites de personalidade, causa, quizá, das autolesiones e dos varios intentos de suicidio.
Ata chegar a esa entrevista emitida nunha canle conservadora, como aconsellaría calquera asesor de imaxe experto. Durou doce horas, pero reducírona a menos dunha na que repetiron ata a saciedade varios episodios. Case nunca escoitan as preguntas e algunhas respostas parecen inducidas. Espremérona ata o final. Pobre nena: a eutanasia é o tratamento médico para os pobres.