O da «fachavalada» de Vox é moi forte. Cada vez son máis. Non atenden a razóns. Só ven vídeos en bucle, deses que lles reafirman na súa verdade única. España está polos chans. Abascal é o heroe, o Cid, o único que pode recoller a bandeira do chan e izala alta. A lenda conta que Santi Abascal presentouse no mitin de Valladolid e, ante tantos raparigos en flor, soltou o da «fachavalada» de Vox, como unha gabanza. Un guionista escribiulle a palabra, que fará fortuna. Dá igual o que significa o fascismo, de onde veñen os fachas. O importante é botar ao invasor. O invasor é Pedro Sánchez. «Gañou a presidencia cunha maioría democrática de deputados no Congreso», dislles. Non te escoitan. Eles ao seu. Non se informan. Se deforman coas mentiras de TikTok. Un exército de mentiras. A terra é plana. A pandemia non existiu. Hai un estudo que di que os que só se decatan da presunta realidade polas tramas inventadas de moitos influencers, de demasiados tiktokers, tráganse con gusto o anzol da mentira máis xigantesca. Os que len nos medios que deben responder ao que publican, os que saben buscar vídeos de todas as tendencias, eses danse conta enseguida das motos que dereitas e esquerdas véndenlles no mercado doado e abafador dos reels. Nada se pode resumir nuns segundos. Pero o algoritmo engancha. O algoritmo ten ritmo.
O algoritmo, segundo os expertos, está copiado dos rexistros para atraer das máquinas comecartos. Dos cofres do tesouro que necesitas para avanzar no teu videoxogo preferido. A política como un videoxogo, avísaslles aos rapaces para que se dean conta de que a democracia non se pode resolver como un videoxogo. Non che fan caso. Seguen ao seu coreando en Valladolid: «Abascal, presidente». Despois veu o pau. Non chegaron ao 20% en Castela e León. «Castela A Vella», chamáballe Abascal na súa xira de campaña. As xiras de Vox saben a munición verbal. Teñen un toque marcial. Son bélicas co adversario. Necesitan o odio. Non constrúen, destrúen. Coa esquerda extrema, que agora Sánchez abraza máis que nunca, pasa o mesmo. Os outros son os malos. É a linguaxe de párvulos que usou para a guerra un dos homes de Trump para pedir máis diñeiro ao Congreso: «Necesitamos douscentos mil millóns máis de dólares para acabar cos malos. Fai falta diñeiro para matar aos malos», resumiu o falcón. España chega á primavera a paus. A cegas. Con miles de mozos que queren salvar á patria. Uns e outros, odiadores e odiados, cambiarán o domingo a hora. Será a mesma hora, pero para eles será distinta e distante. Os vídeos do seu móbil dinlles que «sementa odio e recollerás tempestades». Tempestades é o que queren no seu xogo político desde a víscera. Coméntaslles que Vox ten que explicar as súas leas internas e eles contéstanche co retrouso que xa lles repetiron no móbil, a súa terceira man, coas palabras de Abascal, o seu profeta: «Non son leas internas, son leas externas. Inventos para facernos dano». Pinta fatal esta España na que vale todo, abducidos polos segundos eternos das pantallas.